شرح و تفسير پيامبر صلّى اللّه عليه و آله همه چيز را به من خبر داد
با توجّه به اين كه امام عليه السّلام در عبارتى از بخش سابق به اين نكته اشاره فرمود كه من از اسرار غيب آگاهم و مىتوانم از امروز و آيندهء هر كس خبر دهم ، ولى به سبب ترس از غلوّ و افراط مردم دربارهام از آن خوددارى مىكنم ، در ادامهء اين بحث به دو نكته اشاره مىفرمايد :
نخست اين كه من اين اسرار را در اختيار گروهى از خاصان با ايمان و پر ظرفيت و سرّ نگهدار مىگذارم و ديگر اين كه من آن چه مىگويم از خودم نمىگويم ؛ همه اين امور را از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيدهام ؛ در قسمت اوّل مىفرمايد :
« آگاه باشيد ! من اين اسرار را به خاصانى كه از عدم انحراف و غلوّ آنها در حق خود مطمئنم خواهم سپرد » ( ألا و إنّي مفضيه « 1 » إلى الخاصّة ممّن يؤمن ذلك منه ) .
اين گروه ، افرادى همانند « كميل بن زياد » ، « رشيد هجرى » ، « اصبغ بن نباته » ، « ميثم تمار » و « حبيب بن مظاهر » بودهاند كه هر يك حافظ بخشى از اين اسرار محسوب مىشدند . در تاريخ زندگى آنها مىخوانيم كه در مواقع حساسى پردهها را بالا مىزدند و گوشهاى از آن اسرار را فاش مىكردند كه در تواريخ مذكور است . هنگامى كه شاگردان ايشان ، حامل چنين اسرار و داراى چنين مقاماتى باشند ، پيداست كه استاد آنها در چه پايه و مقامى بوده است ! ! سپس به مطلب دوّم پرداخته ، مىفرمايد : « به خدايى كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله را به حق برانگيخت و او را از ميان مردم برگزيد ، سوگند ياد مىكنم كه من سخنى جز راست
هامش
( 1 ) « مفضيه » در اصل از مادهء « فضاء » به معناى توسعه و وسعت است ؛ بنابر اين « افضاء » به معناى توسعه دادن است و هنگامى كه كسى با ديگرى تماس كامل بگيرد در حقيقت وجود را با كمك ديگرى وسعت بخشيده است . اين واژه به معناى خلوت كردن با كسى براى بيان اسرار نيز به كار مىرود ، و در جملهء ياد شده به همين معناست .