أُمَّهاتِكُمْ خَلْقاً مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ فِي ظُلُماتٍ ثَلاثٍ ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ »
؛ او شما را در شكم مادرانتان پيوسته آفرينشى بعد از آفرينش ديگر در ميان تاريكىهاى سه گانه ( ظلمت شكم مادر و رحم و مشيمه ) مىبخشد . اين است خداوند ، پروردگار شما » . « 1 » و در سورهء مؤمنون مىخوانيم : «
« وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فِي قَرارٍ مَكِينٍ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ »
؛ و ما انسان را از عصارهاى از گل آفريديم سپس او را نطفهاى در قرارگاه مطمئن [ رحم ] قرار داديم ؛ سپس نطفه را به صورت علقه [ خون بسته ] و علقه را به صورت مضغه [ چيزى شبيه گوشت جويده شده ] و مضغه را به صورت استخوانهايى در آورديم و بر استخوانها گوشت پوشانديم ؛ سپس آن را آفرينش تازهاى داديم ؛ پس بزرگ است خدايى كه بهترين آفرينندگان است » . « 2 » امام صادق عليه السّلام در توحيد مفضّل آن را از نشانههاى بزرگ توحيد و قدرت و عظمت خداوند ياد فرموده است . در كتاب توحيد مفضّل از آن حضرت چنين نقل شده : « تو اى مفضّل ، به آفرينش انسان بينديش كه نخستين مرحلهء آن ، تربيت جنين در عالم رحم است ؛ در حالى كه در ميان ظلمتهاى سه گانه ( شكم ، رحم و مشيمه ) قرار گرفته ؛ در آن جايى كه راهى براى درخواست غذا و دفع آزار و جلب منفعت و دور ساختن زيانها از خود ندارد ، خداوند خون عادت را ( از طريق بند ناف ) به سوى او روان ساخته و همان گونه كه آب ، گياهان را آبيارى مىكند اين خون نيز جنين را آبيارى و تغذيه مىكند تا مراحل تكامل خود را بپيمايد و آن قدر قوى و محكم شود كه بتواند در هواى آزاد زندگى كند . . . و هنگامى كه متولّد مىشود آن خون را به شير تبديل مىكند و به سوى پستان مادرش روان مىسازد ، طعم و رنگ آن به كلّى دگرگون مىگردد و به صورتى كه مورد نياز نوزاد
هامش
( 1 ) زمر ، آيهء 6 .
( 2 ) مؤمنون ، آيهء 12 - 14 .