بخش اوّل
الحمد للّه الّذي جعل الحمد مفتاحا لذكره ، و سببا للمزيد من فضله ، و دليلا على آلائه و عظمته .
عباد اللّه ، إنّ الدّهر يجري بالباقين كجريه بالماضين ؛ لا يعود ما قد ولّى منه ، و لا يبقى سرمدا ما فيه .
آخر فعاله ، كأوّله . متشابهة أموره ، متظاهرة أعلامه . فكأنّكم بالسّاعة تحدوكم حدو الزّاجر بشوله : فمن شغل نفسه به غير نفسه تحيّر في الظّلمات ، و ارتبك في الهلكات ، و مدّت به شياطينه في طغيانه ، و زيّنت له سيّىء أعماله . فالجنّة غاية السّابقين ، و النّار غاية المفرّطين .
ترجمه
: حمد و ستايش ، مخصوص خداوندى است كه « حمد » را كليد ذكر و ياد خود قرار داده و آن را سبب فزونى فضل و رحمتش و دليل بر نعمتها و عظمتش ساخته است .
بندگان خدا ! روزگار بر بازماندگان ، آن سان مىگذرد كه بر پيشينيان گذشت . آن چه از زندگى دنيا گذشته است باز نمىگردد و آن چه در آن هستيم جاودان نمىماند . آخرين كار اين جهان ، همچون نخستين كار اوست . امورش شبيه به يكديگر و نشانههايش روشن و آشكار است . گويا ساعت ( پايان زندگى ) شما را با سرعت به پيش مىراند ؛ همان گونه كه ساربان ، شتران سبكبار را . آن كس كه به غير خويش پردازد و از خود غافل شود ، در تاريكىها سرگردان مىماند و در مهلكهها گرفتار مىشود . شياطين او را در طغيانش به