امّت اسلامى گذشت ، حاكمان « بنى اميه » از « معاويه » گرفته تا آخرين نفر كه « مروان حمار » بود در اين سه خصلت مشترك بودند : بىرحمى و قساوت فوق العاده ، عشق و علاقهء به حكومت به هر قيمتى كه ممكن شود ، و روح انتقام جويى .
به همين دليل آنها حق و عدالت ، شرف و انسانيّت ، و همه چيز را در پاى ادامهء حكومت ننگين خود قربانى كردند و ظلم و ستمهايى روا داشتند كه در تاريخ بىنظير بود .
آنها براى فراهم كردن زمينهء خودكامگى خويش ، زبان حق گويان را بريدند ، صحابهء مخلص و مبارز پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را يا كشتند ، يا تبعيد كردند ، يا خانهنشين نمودند و اين همان چيزى است كه امام عليه السّلام در جملههاى اخير بخش بالا از اين خطبه به آن اشاره فرموده است .
ولى مهمترين پناهگاه امت اسلامى و بزرگترين مانع بر سر راه آنها قرآن بود قرآن كه اعلان جنگ به ظالمان و ستمگران مىداد و خودكامگان را مرتّبا تهديد مىكرد ، و مقياس و معيارى براى شناخت حكومت اسلامى از حكومتهاى غاصب و ظالم و كفر آلود بدست مىداد .
آنها براى بر داشتن اين مانع از سر راه خود گروهى عالم نماى مزدور را در اختيار گرفتند تا قرآن را به ميل آنها تفسير كنند ، و آيات آن را شاهد حقانيّت اين بيگانگان از قرآن ، و بىخبران از خدا معرفى كنند و از كسى كه مىخواست قرآن را آن گونه كه هست ، تلاوت و تفسير كند مانع مىشدند و به اين ترتيب از قرآن جز خط و رسم و نامى باقى نماند و همچون يك زندانى كه در زندان مخوف انفرادى گرفتار شود از دسترس افكار مردم دور نگه داشته شد و اين همان چيزى است كه امام عليه السّلام دقيقا در خطبهء بالا به آن اشاره فرموده است .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 676
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٦٧٦