بخش سوّم
منها : آثروا عاجلا و أخّروا آجلا ، و تركوا صافيا ، و شربوا آجنا . كأنّي أنظر إلى فاسقهم و قد صحب المنكر فألفه ، و بسىء به و وافقه ، حتّى شابت عليه مفارقه ، و صبغت به خلائقه ، ثمّ أقبل مزبدا كالتّيّار لا يبالي ما غرّق ، أو كوقع النّار في الهشيم لا يحفل ما حرّق !
ترجمه
آنها ( حاميان باطل ) دنيا را مقدّم داشتند ، و آخرت را عقب انداختند ، آب گوارا و صاف ( نعمتهاى جاويدان ) را رها كردند ، و آبهاى متعفن ( هوسهاى زودگذر دنيا ) را نوشيدند .
گويا فاسق آنان را مىبينم كه با زشتيها همنشين شده ، و با آن انس گرفته است ، آن چنان با آن هماهنگ گشته كه موهاى او در اين راه سفيد شده ، و خلق و خوى او به رنگ گناه در آمده است .
سپس همچون سيلى خروشان حركت كرده ( و همه چيز را در كام خود فرو مىبرد ) ، بى آن كه به آنچه غرق مىكند اعتنايى داشته باشد ، و يا همچون شعلهء آتشى در گياهان خشك است كه براى آن تفاوت نمىكند كه چه چيز را مىسوزاند !