رحمت ، و اميد به فضل و نعمت تو ، و ترس از عذاب و كيفرت داريم » . ( اللّهمّ إنّا خرجنا إليك من تحت الأستار و الأكنان « 1 » ، و بعد عجيج البهائم و الولدان ، راغبين في رحمتك ، و راجين فضل نعمتك ، و خائفين من عذابك و نقمتك ) .
اشاره به اين كه : خارج شدن از منازل و آمدن به بيابان براى انجام « نماز باران » دليل بر استيصال ماست ، اگر ما بندگان خطا كاريم ، اين چهارپايان و كودكان تشنه كه هيچ گناهى ندارند ، مشمول عنايت تواند به علاوه ما انگيزهاى جز طلب رحمت و تقاضاى فضل و كرم نداريم و در حالى به درگاه تو روى مىآوريم كه توبه كردهايم ، و از عذاب و كيفر تو خائفيم .
در روايات اسلامى در آداب « نماز باران » آمده است حتّى كودكان شيرخوار و بخشى از چهارپايان تشنه را با خود به بيابان ببريد ، حتى دستور داده شده بچهها را از مادران جدا كنند تا گريه آنها دلها را تكان دهد ، و توجه به درگاه خدا بيشتر شود « 2 » .
اين صحنه تأثير عميقى در برانگيختن احساسات مردم و حضور قلب و جارى شدن قطرات اشك ، كه باعث استجابت دعا مىشود دارد ، و از سوى ديگر سبب مزيد لطف و رحمت خداست .
در ادامه تقاضاى اصلى را مطرح كرده ، عرضه مىدارد : « بار خدايا ! بارانت را بر ما فرو فرست ، ما را سيراب كن ، از درگاهت مأيوس بر مگردان ، و با خشكسالى و قحطى ما را هلاك مكن ، و به اعمال ناشايستهاى كه بىخردان ما انجام دادهاند ، ما را مؤاخذه مفرما ، اى ارحم الراحمين ! » ( اللّهمّ فاسقنا غيثك و لا
هامش
( 1 ) « اكنان » جمع « كن » ( بر وزن جن ) به معنى وسيله حفظ و پوشش و نگهدارى است به همين جهت به غارها اكنان گفته مىشود .
( 2 ) دربارهء آداب نماز باران به طور مشروح ذيل خطبهء 115 بحث كردهايم .