مىكرد و هنگامى كه با پيامبر بيعت كرد شرط كرد من در راه خدا از ملامت ملامت كنندگان پرهيز نخواهم كرد » ( و بايع النّبيّ صلّى اللّه عليه و آله على أن لا تأخذه في اللّه لومة لائم و على أن يقول الحقّ و إن كان مرّا » « 1 » .
4 - سخنان بدرقه كنندگان
در تواريخ معروف آمده است كه علاوه بر آنچه على عليه السّلام در مقام دلدارى به ابوذر هنگام تبعيد به ربذه گفت : عقيل و امام حسن و امام حسين عليهم السّلام و عمار ، هر كدام سخنى در دلدارى او گفتند « عقيل » گفت : « اى ابوذر نياز به تذكر ندارد تو ما را دوست دارى و ما هم تو را ، تقواى الهى پيشه كن ، كه تقوا سبب نجات است و شكيبايى داشته باش كه شكيبايى نشانه شخصيت است » .
آن گاه امام حسن عليه السّلام فرمود : « عمو جان اين قوم با تو چنين رفتار ناشايستى كردند ، خداوند مىداند و مىبيند ياد دنيا را به خاطر اين كه همه از آن جدا مىشويم از دل بيرون كن و مشكلاتى را كه در پيش دارى در جوار رحمت الهى تحمل نما و شكيبا باش تا پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را ملاقات كن در حالى كه او إن شاء اللّه از تو راضى است » .
پس از آن امام حسين عليه السّلام لب به سخن گشود گفت : « عمو جان ! خداوند توانا است كه اين اوضاع را دگرگون سازد و هر روز در كار تازهاى است . . . شكيبا باش چرا كه خير در شكيبايى است و شكيبايى نشانه شخصيت است » .
و بعد از او عمّار چنين گفت : « اى ابوذر ! خدا آنهايى كه تو را در تنهايى فرو بردند تنها گذارد و آنها كه تو را ترساندند بترساند ، به خدا سوگند آنچه سبب مىشود كه مردم حق را نگويند ، همان حب دنيا و زخارف آن است و مردم غالبا
هامش
( 1 ) اسد الغابه ، جلد 1 ، صفحهء 301 .