لعنت كند كسانى را كه امر به معروف مىكنند و خود ، آن را ترك مىگويند و نهى از منكر مىكنند و خود مرتكب آن مىشوند ! » ( لعن اللّه الآمرين بالمعروف التّاركين له ، و النّاهين عن المنكر العاملين به ! ) درست است كه از شرايط امر به معروف و نهى از منكر ، عمل كردن خود انسان نيست و به تعبير ديگر امر به معروف و نهى از منكر دو وظيفه مستقل است هر چند خود انسان تارك معروف و عامل به منكر باشد همان گونه كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مىفرمايد : « مروا بالمعروف و إن لم تفعلوه و انهوا عن المنكر و إن لم تجتنبوه كلّه ؛ امر به معروف كنيد هر چند خودتان آن را به جا نياورده باشيد و نهى از منكر كنيد هر چند از همه منكرات اجتناب ننموده باشيد » « 1 » .
ولى اين كار كه انسان امر به معروف كند و خود تارك آن باشد و نهى از منكر كند و خود عامل آن باشد ، نوعى نفاق آشكار است و منافق شايستهء لعن و نفرين و سرزنش و مجازات است .
و به تعبير ديگر دو گانگى ظاهر و باطن كه سبب فريب مردم مىشود و روح نفاق است از بدترين صفاتى است كه انسان را گرفتار حقيقت لعن كه همان دورى و بعد از خداوند و رحمت اوست مىگرداند .
نكته شكواى امام از اهل زمان
! از مسائل بسيار ناگوار تاريخ اسلام ، اين است كه على عليه السّلام به جاى اين كه بعد از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله زمامدار اسلام شود ، تا شرق و غرب را زير پرچم اسلام قرار
هامش
( 1 ) « كنز العمال » ، حديث شمارهء 522 ( جلد 3 ، صفحهء 66 ) .