بخش اوّل
إنّا لم نحكّم الرّجال ، و إنّما حكّمنا القرآن . هذا القرآن إنّما هو خطّ مستور بين الدّفّتين ، لا ينطق بلسان ، و لا بدّ له من ترجمان . و إنّما ينطق عنه الرّجال . و لمّا دعانا القوم إلى أن نحكّم بيننا القرآن لم نكن الفريق المتولّي عن كتاب اللّه سبحانه و تعالى ، و قد قال اللّه سبحانه :
« فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ »
فردّه إلى اللّه أن نحكم بكتابه ، وردّه إلى الرّسول أن نأخذ بسنّته ؛ فإذا حكم بالصّدق في كتاب اللّه ، فنحن أحقّ النّاس به ، و إن حكم بسنّة رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ، فنحن أحقّ النّاس و أولاهم بها .
ترجمه
ما افراد را حكم قرار نداديم ، بلكه فقط قرآن را به « حكميّت » برگزيديم ، ولى قرآن خطوطى است كه در ميان دو جلد قرار گرفته و سخن نمىگويد ، بلكه نيازمند به ترجمان است ، و تنها انسانها ( ى آگاه و قرآن شناس ) مىتوانند از آن سخن بگويند ( بنابر اين ) هنگامى كه آن قوم ( شاميان ) ما را دعوت كردند كه قرآن ميان ما و آنها حكم باشد ما گروهى نبوديم كه به كتاب خداوند سبحان ، پشت كنيم در حالى كه مىفرمايد : « اگر در چيزى اختلاف كرديد آن را به خدا و رسولش بازگردانيد » ( و از آنها نظر بخواهيد ) بازگرداندن به خدا ، اين است كه به كتابش حكم كنيم و ارجاع به رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اين است كه به سنتش عمل نماييم ، و اگر دربارهء كتاب خدا ، به درستى حكم شود ما سزاوارترين مردم به پذيرش آن هستيم و اگر به سنت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله حكم شود ما نيز از همه ( پيشگامتر و ) شايستهتر و سزاوارتريم كه به سنت او عمل نماييم
.