را نمىكنم - آن گونه كه بعضى از شارحان « نهج البلاغه » پنداشتهاند - بلكه ، منظور اين است از نظر معنوى و ارزشى سزاوار است كه انسان به استقبال ضربات شمشيرها برود و در بستر ، به مرگ طبيعى نميرد زيرا افتخار شهادت ، انسان را آمادهء تحمّل رنجها مىكند .
البتّه اگر انسان در بستر بميرد و در مسير طاعت حق باشد - از روايات اسلامى استفاده مىشود - كه حكم شهادت را دارد و اين همان چيزى است كه در آخر عبارت ، امام عليه السّلام به آن اشاره كرده است .
نكته شهادت برترين افتخار !
در فرهنگ اسلامى شهادت به عنوان يكى از والاترين ارزشها ، و شهيدان از بلند مرتبهترين انسانها هستند و مردان خدا همان گونه كه امام عليه السّلام در اين خطبه بيان مىفرمايد : همواره آرزوى شهادت در سر مىپرورانند و از مرگ طبيعى در بستر بىزار بودند ، و شهادت را هزار بار از آن برتر مىدانستند ، و حاضر بودند ، ضربات زيادى بر پيكرشان وارد شود و شربت شهادت بنوشند ولى در بستر نميرند ، چرا كه جان انسان بزرگترين هديهء الهى است و چه بهتر كه اين هديهء الهى نثار راه او شود ، نه اين كه در بستر مرگ به هدر رود .
در فضيلت شهادت ، همين بس كه در حديثى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مىخوانيم : مشاهده كرد كسى دعا مىكند و عرض مىكند : « اللّهمّ إنّي أسألك خير ما تسئل فاعطني أفضل ما تعطي ؛ خداوندا من بهترين چيزى كه بندگانت از تو مىخواهند را از تو مىطلبم ، پس بهترين عطايت را به من ارزانى دار » .