بخش اوّل
أمّا بعد ، فإنّي أحذّركم الدّنيا ، فإنّها حلوة خضرة ، حفّت بالشّهوات ، و تحبّبت بالعاجلة ، و راقت بالقليل ، و تحلّت بالآمال ، و تزيّنت بالغرور ، لا تدوم حبرتها ، و لا تؤمن فجعتها . غرّارة ضرّارة ، حائلة زائلة ، نافدة بائدة ، أكّالة غوّالة . لا تعدو - إذا تناهت إلى أمنيّة أهل الرّغبة فيها و الرّضاء بها - أن تكون كما قال اللّه تعالى سبحانه :
« كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِراً »
.
ترجمه
اما بعد ( از حمد و ثناى الهى ) شما را از دنيا برحذر مىدارم چرا كه ظاهرش شيرين و با طراوت ، و در لابهلاى شهوات پيچيده شده است ، به خاطر نقد بودنش جلب توجه مىكند و با اين كه مواهب آن ناچيز است دلها را به سوى خود مىكشاند ، آمال و آرزوهاى دنياپرستان را در خود جمع كرده و خود را به آن آراسته و زيور فريب به خود پوشانده است ، شادمانى و نعمت آن پايدار نيست و از دردها و مشكلاتش كسى در امان نمىباشد ، سخت ، مغرور كننده و زيانبار است و متغيّر و زوال پذير ، پايان گيرنده و نابود شدنى است و ( سرانجام ) ساكنان خود را مىخورد و هلاك مىكند و هر گاه كه زندگى دنيا به حدّ اعلا رسد و به آرزوى دنياپرستان جامهء عمل بپوشاند و از آن راضى شوند بيش از آنچه خداوند متعال ( در قرآن ) فرموده ، نخواهد بود كه : « زندگى دنيا همچون آبى