خطبهء 120 « 1 » و من كلام له عليه السّلام يذكر فضله و يعظ الناس
امام عليه السّلام در اين گفتار ، به بخشى از فضايل خود اشاره كرده ، سپس به مردم اندرزهاى فراوان مىدهد .
خطبه در يك نگاه
آغاز اين كلام اشارهاى به وجود درهاى علم و دانش نزد اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دارد ، آنها هستند كه تبليغ رسالت و تفسير كلمات خداوند را از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آموختهاند .
سپس امام عليه السّلام به نصايح بسيار سودمندى پرداخته و به مردم هشدار
هامش
( 1 ) سند خطبه :
در كتاب « مصادر نهج البلاغه » آمده است كه قسمت اوّل اين كلام را « سليم بن قيس » كه قبل از سيّد رضى مىزيسته در كتاب خود نقل كرده ، و بقيهء آن به صورت پراكنده در كتاب « غرر الحكم » آمده است و از آن جا كه در بعضى از تعبيرات با آن متفاوت است نشان مىدهد از كتاب ديگرى غير از نهج البلاغه گرفته است ، همچنين « ابن ابى الحديد » در شرح بعضى از جملههاى اين كلام مىگويد : « گروهى آن را طور ديگرى نقل كردهاند » و اين نشان مىدهد كه او هم منبع ديگرى در اختيار داشته است . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 264 ) .