خطبهء 117 « 1 » و من كلام له عليه السّلام يوبّخ البخلاء بالمال و النفس
از سخنان امام عليه السّلام است كه در آن بخيلان را سرزنش مىكند .
خطبه در يك نگاه
اين خطبهء كوتاه ، ظاهرا بخشى از خطبهء مفصّل و طولانىترى بوده است كه مرحوم « سيّد رضى » آن را جدا كرده ، به همين دليل نه شأن ورود آن روشن است و نه پيوندهايى كه با بخشهاى نخستين و آخرين خطبه داشته است ، در عين حال مفاهيمى تكان دهنده و عبرتآموز دارد .
از بعضى از منابع « 2 » ، چنين استفاده مىشود كه امام عليه السّلام اين جملهها را در ضمن خطبهاى در پايان جنگ « صفّين » بيان فرموده و تناسب قابل
هامش
( 1 ) سند خطبه :
در « مصادر نهج البلاغه » مصدر ديگرى براى اين خطبه ، غير از نهج البلاغه نقل نشده ، تنها به كلامى از « ابن ابى الحديد » اشاره مىكند كه در آخر اين خطبه ، آمده و مىگويد : در بعضى از روايات به جاى « اوصل إخوانكم » « اصل إخوانكم » آمده است و از اين تعبير ، اجمالا استفاده مىشود كه احتمالا مدرك ديگرى براى اين خطبه نزد « ابن ابن الحديد » وجود داشته است .
( 2 ) تمام نهج البلاغه ، صفحهء 659 .