ميان مخاطبان حضرت در آن روز نيز وجود داشتند و امام عليه السّلام با دعايش به آنها هشدار و اندرز مىدهد .
كلام مرحوم سيّد رضى
مرحوم « سيّد رضى » در ذيل اين سخن مىفرمايد : « و قد مضى هذا الكلام فيما تقدّم ؛ إلّا أنّنا كرّرناه هنا لما في الرّوايتين من الإختلاف ؛ اين سخن در خطبههاى پيشين گذشت ؛ ولى ما آن را در اينجا تكرار كرديم ، چون در ميان اين دو روايت تفاوتى وجود داشت » . « 1 »
نكته اعتراف جالب !
« ابن ابى الحديد » در ذيل اين بخش از خطبه ، مطلب بسيار جالبى دارد . او مىگويد : « از استادم « ابو جعفر نقيب » كه مرد با انصاف و دور از تعصّب بود در اينجا سؤال كردم و گفتم : « من سخنان صحابه و خطبههاى آنها را ديدهام ، هيچكدام را مثل على عليه السّلام در تعظيم و تكريم و بزرگداشت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نديدم و نه دعايى مانند دعاى او ، ما از نهج البلاغه و غير نهج البلاغه فصلهاى بسيارى را همانند اين فصل ديدهايم كه نشان مىدهد ، او تعظيم و تكريم بسيار زيادى نسبت به پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله دارد ( ديگران چرا چنين نبودند ) ؟ » .
« ابو جعفر نقيب » در پاسخ گفت : « هيچ يك از صحابه - جز على عليه السّلام - سخنان مدوّنى كه انسان چيزى از آن در مورد شخصيت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله بياموزد ، ندارد .
آنها سخنانى معمولى و كم فايده دارند » . سپس افزود :
هامش
( 1 ) اشاره به خطبهء 72 است كه شرح آن در جلد سوم ، صفحهء 175 به بعد گذشت .