سپس در ادامه اين سخن مىافزايد : « هنگامى كه كشت او ( آن ظالم گمراه ) به مرحلهء درو مىرسد ، براى چيدنش به پا مىخيزد و به هيجان در مىآيد ، و برق شمشيرش مىدرخشد ، در آن هنگام ، پرچمهاى فتنههاى سخت ( بر ضدّ او ) به اهتراز در مىآيد ، و ( دشمنانش ) همچون شب تار و درياى متلاطم ، روى مىآورند ! » ( فإذا أينع زرعه و قام على ينعه « 1 » ، و هدرت شقاشقه « 2 » ، و برقت بوارقه ، عقدت رايات الفتن المعضلة ، و أقبلن كاللّيل المظلم ، و البحر الملتطم ) .
اشاره به اين كه دوران حكومت آنها ديرى نمىپايد و اين گمراهان ستمگر ، از كار خود بهره چندانى نمىگيرند و به زودى پرچمهاى مخالفان برافراشته مىشود و از هر سو آنها را احاطه مىكند . ممكن است اين جملهها اشاره به قيام بنى عبّاس بر ضد بنى اميّه باشد .
19660 و در پايان چنين مىفرمايد : « اضافه بر اينها ، چه طوفانهاى سخت و پر صدايى شهر كوفه را مىشكافد ، و چه تندبادهايى كه بر آن مىگذرد ، و به زودى دستههاى مختلف به جان هم مىافتند ؛ آنان كه سر پا هستند درو مىشوند ، و آنها كه از پا افتادهاند لگدمال مىگردند ! » ( هذا ، و كم يخرق الكوفة من قاصف ، و يمرّ عليها من عاصف ، و عن قليل تلتفّ القرون بالقرون ، و يحصد القائم ، و يحطم المحصود ) .
جالب اينكه آنچه را امام عليه السّلام در اين جملههاى كوتاه و پر معنا بيان فرموده ، در فاصلهء كمى به وقوع پيوست ؛ سرزمين « عراق » و به خصوص « كوفه » با فتنههاى بنى اميّه و سپس بنى عبّاس در هم كوبيده شد ؛ و اين شهر بزرگ ، پيوسته مركز طوفان سخت حوادث و تندبادهاى فتنهها بود و هر كس ، كمى با تاريخ « كوفه » آشنا باشد ، عمق كلمات امام را در جملههاى بالا به خوبى درك مىكند .
هامش
( 1 ) « ينع » به معناى رسيدن ميوه است ؛ سپس به هر گونه پختگى و آمادگى براى گرفتن نتيجه اطلاق شده است .
( 2 ) « شقاشق » جمع « شقشقه » به معناى پوستهاى است مانند بادكنك كه شتر به هنگام هيجان از دهان خود بيرون مىآورد ؛ سپس به هر گونه هيجان ، اطلاق شده است .