خطبهء 99 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام فى التزهيد من الدنيا
از خطبههاى امام عليه السّلام است كه پيرامون زهد در دنيا سخن مىگويد .
خطبه در يك نگاه
با توجه به اينكه امام عليه السّلام - طبق بعضى از روايات - اين خطبه را به عنوان خطبهء نماز جمعه ايراد فرموده است ، سعى مىكند كه در آن مردم را به زهد در دنيا ترغيب كند و چنان از بىوفايى دنيا و ناپايدارى آن سخن بگويد كه طالبان و عاشقان دنيا از آن دلسرد شوند و فريب زرق و برق آن را نخورند ؛ مخصوصا تصوير زندهاى از كسانى ارائه مىدهد كه به خاطر از دست رفتن عزيزانشان ، اشك مىريزند و گروهى ديگر
هامش
( 1 ) سند خطبه : از كسانى كه قبل از مرحوم « سيّد رضى » و گرد آورى نهج البلاغه ، اين خطبه را نقل كردهاند ، « زيد بن وهب » است ( او از صحابهء امير مؤمنان على عليه السّلام است كه بخش قابل ملاحظهاى از خطبههاى آن حضرت را در كتابى به عنوان « خطب امير المؤمنين على المنابر فى الجمع و الأعياد و غيرهما » جمع آورى كرده و اين نخستين كتابى است كه در اين زمينه نگاشته شده است . ) مرحوم « محدّث نورى » در « مستدرك الوسائل » اين خطبه را از آن كتاب آورده است كه با خطبهء مورد بحث اندك تفاوتى دارد . مرحوم « صدوق » - كه او هم قبل از « سيّد رضى » مىزيسته است - در دو كتاب خود : « معانى الأخبار » و « من لا يحضره الفقيه » تمام يا بخشى از آن را با تفاوت مختصرى ذكر كرده است . افراد متعدّد ديگرى كه بعد از « سيّد رضى » مىزيستند نيز ، آن را در كتابهاى خود آوردهاند . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 196 ) .