بخش اوّل
الحمد للّه الأوّل فلا شيء قبله ، و الآخر فلا شيء بعده ، و الظّاهر فلا شيء فوقه ، و الباطن فلا شيء دونه .
ترجمه
ستايش مخصوص خداوندى است كه نخستين هستى است ، و چيزى قبل از او نبوده است ؛ و آخرين هستى است ، و چيزى بعد از او نيست ؛ او آشكار است ، آن گونه كه آشكارتر از او چيزى نيست ؛ و باطن و مخفى است ، كه چيزى از او مخفىتر نتوان يافت .
شرح و تفسير آغاز و انجام او است !
همان گونه كه در بالا اشاره شد ، در بخش اوّل اين خطبه ، اشاره به بعضى از صفات پروردگار شده و عمدتا روى « اوّل » و « آخر » بودن خداوند و « ظاهر » و « باطن » بودن ذات پاكش ، تكيه گرديده است : مىفرمايد : « ستايش مخصوص خداوندى است كه نخستين هستى است و چيزى قبل از او نبوده و آخرين هستى است و چيزى بعد از او نيست » . ( الحمد للّه الأوّل فلا شىء قبله ، و الآخر فلا شىء بعده ) .
« او آشكار است ، آن گونه كه آشكارتر از او چيزى نيست ، و باطن و مخفى است ، كه چيزى از او مخفىتر نتوان يافت » . ( و الظّاهر فلا شىء فوقه ، و الباطن فلا شىء دونه ) .