امام عليه السّلام در ادامهء سخن ، چهار وصف براى بهشت و درجات آن بيان فرموده كه هر كدام از ديگرى جالبتر است . نخست مىفرمايد : « نعمتهاى بهشتى جاويدان است و هرگز قطع نمىشود . » ( لا ينقطع نعيمها ) نه همچون نعمتهاى دنيا كه گاه آفت مىپذيرد و كم و زياد ، يا نابود مىشود ، همان گونه كه در آيهء 35 سورهء « رعد » آمده :
« أُكُلُها دائِمٌ وَ ظِلُّها »
.
در وصف دوم مىفرمايد : « ساكنانش از آن كوچ نمىكنند . » ( و لا يظعن « 1 » مقيمها .
يعنى هم نعمتهايش جاويدان است و هم سكونت ساكنانش .
در توصيف سوم اشاره به عدم ظهور عوارض پيرى با گذشت زمان كرده ، مىفرمايد : « و ساكنانش پير نمىشوند . » ( و لا يهرم خالدها ) .
در توصيف چهارم اشاره به عدم شدايد و سختىها شده است ، مىافزايد : « و آنان كه در آن جاى دارند ، گرفتار شدائد نمىگردند . » ( و لا يبأس « 2 » ساكنها ) .
در مجموع محيطى است مملوّ از نور و بركت ، و خالى از هر گونه مشكلات و نكبت .
هامش
( 1 ) « يظعن » از مادهء « ظعن » ( بر وزن طعن ) به معناى كوچ كردن است .
( 2 ) « يبأس » از مادّهء « بأس » به معناى فقر و شدّت نياز است .