مىدانند كه مىفرمايد :
« هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ »
، اينان دو گروهند كه دربارهء پروردگارشان به مخاصمه و جدال برخاستهاند » و اين به خاطر شأن نزولى است كه براى آن ذكر شده كه در روز جنگ « بدر » سه نفر از مسلمانان : « على عليه السّلام » و « حمزه » و « عبيدة بن حارث بن عبدالمطلب » ( كه هر سه از قريش و بنىهاشم بودند ) به ترتيب در برابر « وليد بن عتبه » و « عتبه بن ربيعه » و « شيبة بن ربيعه » ( كه هر سه از بنىاميّه بودند ) قرار گرفتند و آنها را از پاى درآوردند و اين امر به صورت كينهاى ريشهدار در قلوب « بنى اميّه » باقى ماند كه از هر فرصتى براى انتقامجويى بهره مىگرفتند . آيهء فوق و آيات بعد از آن نازل شد و سرنوشت هر يك از اين دو گروه را بيان كرد . سرنوشت مشركان « بنى اميّه » را جهنم با عذابهاى دردناك و سرنوشت مسلمانان مؤمن را ، بهشت با نعمتهاى بىپايانش .
ولى انصاف اين است كه تعبير خطبه نمىتواند تنها ناظر به اين آيه باشد ، بلكه مىگويد مسايل مبهمى را كه براى شما پيش مىآيد ، بر آنچه شبيه آن است و در قرآن نازل شده ، عرضه بداريد ، تا بتوانيد حق را از باطل كشف كنيد و اين كه عثمان به قتل رسيده و شما سعى داريد با متّهم ساختن اين و آن ، بهرهبردارى سياسى كنيد - در حالى كه خودتان سكوت كرديد و او را در برابر معترضين رها ساختيد - اين كارى است كه قرآن مجيد در آيات مختلف آن را نفى مىكند ، آياتى كه از بهتان و تهمت و سوءظن و اشاعهء فحشا و كذب و دروغ سخن مىگويد ، همه بر خلاف گفتار شما است .
و در جملهء اخير اشاره به اين حقيقت مىكند كه خداوند از نيّات پليد شما آگاه است و مىداند هدفتان نه دفاع از عثمان است و نه اصلاح ميان مسلمين ! بلكه مىخواهيد از هر وسيلهء نامشروعى براى رسيدن به مقصد خود ، يعنى حكومت ناروا و ظالمانه بر مسلمين ، استفاده كنيد و خداوند از نيّات شما آگاه است و كيفرتان خواهد داد .