اضافه بر اين ، « معاويه » نامههاى متعدّدى براى هوادارانش در « مصر » فرستاد و آنها را به حمايت از « عمرو عاص » و مبارزه با « محمّد بن ابىبكر » تشويق كرد و دشمنان را نيز به سختى تهديد نمود .
« محمّد بن ابىبكر » جريان را براى امام عليه السّلام نوشت و از حضرتش كمك خواست و از طرفى مردم « مصر » را به جنگ با « عمرو بن عاص » فرا خواند و چهار هزار مرد جنگى را آمادهء پيكار كرد . دو هزار نفر آنها را به استقبال « عمرو عاص » فرستاد و خودش با دو هزار نفر ديگر در « مصر » باقى ماند . آنها كه به مقابله با « عمرو عاص » رفتند با آنان درگير شده و ضربات سنگينى بر آنان وارد كردند ، ولى سرانجام مغلوب شده و فرماندهء آنها كشته شد . اين امر در اطرافيان « محمّد بن ابىبكر » اثر گذارد و گروهى فرار كردند و متفرّق شدند و « محمّد بن ابى بكر » چون خود را تنها با ياران اندكى ديد ، عقبنشينى كرد و مخفى شد . « عمرو عاص » ، « معاوية بن حديج » را به تعقيب او فرستاد ، تا آن كه بر او دست يافت و به طرز بسيار قساوتمندانهاى او را شهيد كرد ، سرش را از تن جدا كرد و جسدش را در شكم چهارپاى مردهاى گذاشته ، به آتش كشيد ! خبر شهادت « محمّد بن ابى بكر » به على عليه السّلام رسيد ، آن حضرت به قدرى متأثّر شد كه آثار حزن و اندوه در چهرهء مباركش نمايان گشت و اين سخن را دربارهء او بيان فرمود . « 1 »
هامش
( 1 ) . مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 61 .