خطبهء پنجاهم « 1 » و من كلام له عليه السّلام و فيه بيان لما يخرب العالم به من الفتن و بيان هذه الفتن
در اين خطبه از فتنههايى كه سبب ويرانى جامعهها مىشود سخن به ميان آمده و اين فتنهها تشريح شده است .
خطبه در يك نگاه
امام عليه السّلام در اين خطبه روى يكى از مهمترين عوامل فساد جوامع انسانى انگشت مىگذارد ، به ويژه بر انحرافاتى كه در جامعه اسلامى بعد از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به وجود آمد تأكيد مىكند و به بيان اين حقيقت مىپردازد كه چگونه شيطان و پيروان او براى فريفتن مردم ساده دل حق و باطل را به هم در مىآميزند تا به مقاصد شوم خود نايل گردند .
آنها به خوبى مىدانند اگر حق به طور خالص مطرح گردد راهى براى نفوذ آنان در جامعه باقى نمىماند و اگر باطل به صورت يك دست عرضه شود هيچ كس به دنبال آن گام بر نمىدارد ، از اين رو هميشه اين شياطين حق و باطل را به هم
هامش
( 1 ) سند خطبه : اين خطبه را گروهى از دانشمندانى كه قبل از « سيد رضى » مىزيستهاند در كتابهاى خود آوردهاند . از جمله مرحوم « كلينى » در « كافى » در « باب البدع و الرأى و المقاييس » ( جلد 1 ، صفحهء 54 ) و « احمد بن محمد بن خالد برقى » در كتاب « محاسن » ( جلد 1 ، صفحهء 208 ) و « يعقوبى » در تاريخ معروف خود ( جلد 2 ، صفحهء 136 ) و « ابو حيان توحيدى » در « البصائر و الذخائر » ( صفحهء 32 ) . و گروه زياد ديگرى بعد از سيد رضى آن را نقل كردهاند كه نيازى به ذكر آنها نيست . ( مصادر نهج البلاغة ، جلد 2 ، صفحهء 19 )