عرضه داشت : « اللهمّ ارزقه الكفاف ! » ، « خداوندا ! به اندازهء كفايت به او روزى ده ! » .
بعضى از ياران عرض كردند : اى رسول خدا ! آن كس را كه دست رد بر سينهء تو گذاشت و بخل كرد مشمول دعايى ساختى كه همهء ما به آن علاقه داريم ، و به آن كس كه سخاوتمندانه نياز شما را برآورد ، دعايى كرديد كه همهء ما از آن كراهت داريم ! پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در پاسخ آنها اين جمله بسيار پر معنى را فرمود : « انّ ما قلّ و كفى خير ممّا اكثر و ألهى ، اللّهمّ ارزق محمّدا و آل محمّد الكفاف » ، « مقدار كم كه براى زندگى انسان كافى باشد بهتر است از مقدار زيادى كه انسان را از خدا غافل كند ، خداوندا محمد و آل محمد را به اندازهء كفايت روزى بده » ! « 1 »
هامش
( 1 ) شرح نهج البلاغة ، علّامه خويى ، جلد 4 ، صفحهء 249 .