خطبهء چهل و يكم « 1 » و من خطبة له عليه السّلام « و فيها ينهى عن الغدر و يحذر منه »
در اين خطبه امام از پيمان شكنى نهى مىكند و مردم را از آن بر حذر مىدارد .
خطبه در يك نگاه
در واقع امام در اين خطبه به سه نكته مهم اشاره مىكند :
نخست از اهمّيّت وفا و صدق و راستى سخن مىگويد ، و پيمان شكنان را سخت مورد ملامت قرار مىدهد .
ديگر اين كه بر خلاف آنچه پيمان شكنان نادان مىپندارند ، حيلهگرى و نيرنگ و خيانت و تزوير دليل بر هوش و خردمندى نيست .
خردمند و هوشمند و زيرك كسى است كه در همه جا پاى بند به عهد و صداقت و طرفدار پيمانهاى خويش باشد .
و در نكته سوم به اهميّت بهرهگيرى از فرصتها در مسير اجراى اوامر الهى و وفاى به عهد و پيمان را اشاره مىفرمايد .
هامش
( 1 ) اين خطبه را « ابن طلحهء شافعى » در مطالب السئول آورده است ، درست است كه ابن طلحهء شافعى بعد از سيد رضى مىزيسته ، ولى طرز روايت « ابن طلحه » نشان مىدهد كه او به مدركى غير از نهج البلاغة دست يافته بود ، « جاحظ » نيز در رسالهء « معاش و معاد » با اقتباس از مطلع اين خطبه گفته است : « الصّدق و الوفاء توأمان » و اين نيز نشان مىدهد كه جاحظ آن را در كتابهايى كه قبل از سيد رضى نوشته شده بوده يافته است ، ( زيرا در جاحظ اوايل قرن سوم مىزيسته ، در حالى كه سيد رضى از بزرگان علماى اواخر قرن چهارم مىباشد ) ( مصادر نهج البلاغة ، جلد 1 ، صفحهء 440 ) .