خطبهء سى و نهم « 1 » و من خطبة له عليه السّلام خطبها عند علمه بغزوة النعمان بن بشير ، صاحب معاوية لعين التمر
، و فيها يبدى عذره و يستنهض النّاس لنصرته اين خطبه را امام هنگامى ايراد كرد كه از حملهء « نعمان بن شبير » ( از ياران معاويه ) به « عين التمر » ، ( يكى از مناطق شمالى عراق ) آگاه شد . امام در اين خطبه ، عذر خويش را ( از عدم مقابله سريع با دشمن ) بيان و مردم را براى يارى و همكارى بسيج مىكند .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه همان گونه كه در بالا اشاره شد ، هنگامى ايراد شد كه نعمان بن شبير ، به عين التمر - كه يكى از آبادىهاى معروف عراق بود حمله كرد . معاويه قبلا به او گفته بود كه منظور من از اين گونه حملهها ايجاد ترس و وحشت در دل مردم عراق است ، نعمان - كه از عثمانيان بود - براى اين كار داوطلب شد و معاويه دو هزار رزمنده در اختيار او قرار داد و به او سفارش كرد كه به شهرها و نقاط پر جمعيّت نزديك نشود و به مراكزى حمله كند كه گروه اندكى از سپاهيان در آن منطقه باشند و
هامش
( 1 ) اين خطبه ، حد اقل در سه كتاب از كتابهايى كه قبل از سيّد رضى نوشته شده است ، ديده مىشود :
« الغارات » ، از ابراهيم بن هلال ثقفى ، ( متوفاى سال 283 ) ، و « أنساب الاشراف » ، كه بلاذرى ، قسمتى از آن را آورده است . و « تاريخ طبرى » ، او نيز قسمتهايى از خطبه را آورده است . همچنين « مصادر نهج البلاغه » ، جلد 1 ، صفحهء 438 .