علاقمند به خانه و لانه و وطن خويشند ، آن هم بدون مبارزهء با دشمنان محفوظ نمىماند و اگر علاقمند به امام و پيشوايتان هستيد ، كدام امام و پيشوا بهتر از آنچه داريد پيدا مىشود ؟ پس درد شما چيست ؟ و مشكل شما كجا است ؟
امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن آنها را به خاطر مكر و فريب و سستى و بىتفاوتىشان شديدا مورد سرزنش قرار مىدهد ، مىفرمايد :
« به خدا سوگند ! فريب خوردهء واقعى كسى است كه فريب شما را بخورد ! المغرور - و اللّه ! - من غررتموه « 1 » .
زيرا ممكن است كه شخص شيّاد فريبكارى ، بخشى از سرمايه و زندگى انسان را ببرد يا لباس و خانهء او را بربايد ، امّا شما با فريبكارى خود همه چيز مرا غارت كرديد و به تمام سرنوشت مسلمانان پشت پا زديد و عدل و دادگرى ، پاكى و تقوى ، عزّت و سربلندى ، حقوق مردم و مستضعفان را بر باد داديد . سپس مىافزايد :
« كسى كه بخواهد به وسيلهء شما ، پيروز ، شود به خدا سوگند ! همانند كسى است كه در قرعهكشى و بخت آزمايى ، برگ نابرندهاى نصيبش شود ، و من فاز بكم ، فقد فاز - و اللّه ! - بالسّهم الأخيب » « 2 » .
اشاره به اين كه كمك و همكارى شما به هيچ وجه حساب شده نيست و كسى كه اعتماد بر همكارى شما كند ، مانند كسى است كه در يك قرعه كشى شركت كرده كه نتيجه آن در پايان ، برگ نابرنده است .
مسألهء قرعه كشى و بخت آزمايى در ميان عرب با تشريفات خاصّى معمول بوده است . آنها شترى را مىخريدند و آن را به قسمتهاى متعدّدى تقسيم مىكردند ، سپس ده چوبهء تير داشتند كه هر كدام از آنها نامى داشت و بر روى آن نوشته شده بود . هفت عدد از تيرها ، به ترتيب ، برنده يك سهم و دو سهم ، تا هفت سهم
هامش
( 1 ) مقدم شدن « المغرور » - كه در واقع ، خبر مبتدا است - در اينجا ، معناى حصر را مىرساند ، يعنى فريب خوردهء واقعى ، تنها چنين كسى است .
( 2 ) « اخيب » ، از ماده « خيب » ، در اصل ، به معناى « محروم شدن و از دست رفتن مطلوب » است و « سهم اخيب » به چوبهء تيرى مىگويند كه به هنگام بخت آزمايى علامت باخت را دارد .