خطر است بايد آن را در مورد بيمار به كار ببرد .
سؤال 1395 - به طور كلّى با توجّه به علوم امروزى اگر بدانيم يا احتمال بدهيم كه نجات جان بيمار وابسته به مصرف داروهاى خاصى مىباشد كه مضرّند و اين مضرّات به احتمال قوى براى همگان رخ خواهد داد و با تجويز پزشك ، شخص دچار يك يا چند مورد از اين عوارض شود ، آيا پزشك مسئول است ؟
جواب : در صورتى كه دارو منحصر به فرد باشد و تأثير آن از زيانهاى آن بيشتر است و پزشك چگونگى را به بيمار اعلام كند تجويز آن مانعى ندارد .
سؤال 1396 - اگر دارو يا داروهايى ، نه براى نجات جان بيمار بلكه جهت تسكين و مداواى ناراحتيهايى كه باعث آزار بيمار مىشوند همانند : تب ، خارش ، درد ، زخم و . . . مصرف شوند و بدانيم يا احتمال دهيم كه اين داروها مؤثرند و با توجّه به اين كه اكثر داروهاى مؤثر ، در كوتاه مدّت يا درازمدت داراى عوارض زيادى مىباشند ، در صورت تجويز پزشك و ايجاد عارضه كه گاهى بدتر از بيمارى اوّليّه مىباشد ، آيا پزشك مسئوليّتى به عهده خواهد داشت ؟ ( لازم به ذكر است شايعترين و بيشترين تجويز دارو در چنين مواردى صورت مىگيرد و لذا اهميّت فراوانى دارد و از طرفى اگر بخواهيم درمان هيچ ضررى نداشته باشد گاهى اصلا هيچ درمانى نبايد انجام دهيم ) .
جواب : اگر ضرر مهمّى نداشته باشد اشكالى ندارد زيرا داروها به هر حال عوارضى دارند ، ولى اگر ضرر مهمّى داشته باشد تجويز آن جايز نيست مگر در صورت ضرورت شديد با كسب رضايت بيمار يا ولىّ او .
سؤال 1397 - در صورتى كه داروهاى كاملا مؤثّر به هر علّتى در دسترس نباشند ، آيا پزشك مىتواند داروهايى را كه احتمال مىدهد مؤثّر باشند تجويز كند ؟ در صورت عدم موفقيّت ، آيا پزشك در قبال عوارض احتمالى اين داروها يا هزينه بيهودهاى كه بر بيمار تحميل شده مسئول و مديون است ؟
استفتاءات جديد ( فارسى ) — صفحة 422
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٢٢