اين بحث را نيز با حديثى از على ( عليه السلام ) به پايان مىرسانيم كه فرمود : « انّ الاشياء لمّا ازْدَوَجَتْ ازدَوَجَ الكَسَلُ والعَجْز فَنَتَجا بينهُما الفَقْر » « 1 » : « هنگامى كه در آغاز موجودات باهم ازدواج كردند ، تنبلى و ناتوانى هم با هم عقد زوجيت بستند ، پس فرزندى از آنها متولد شد به نام فقر ) .
مرحوم الهى در ذيل اين فراز (
فقسّم بينهم معايشهم ووضعهم من الدنيا مواضعهم
) گويد :
بناى عدل را ستوار بنهاد * به هركس هرچه لايق بود آن داد
چو خوش گفت آن سخنسنج حقيقت * ز ايزد بر روانش باد رحمت
جهان چون چشمو خطو خالو ابروست * كه هرچيزى بهجاى خويش نكوست
چوخوش ترتيبى آن نظمآفرين داد * كه بر حسن نظامش آفرين باد
كيانى نظم امكان بىكم و كاست * چو طبق علم ربانى بياراست
ز تأثير سبب وآنگه مسبّب * مقامات خلايق شد مرتّب
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعه ، جلد 12 ، صفحه 38 .