مىتواند توشه برگيرد ، اگر اين بيمارى عالم باشد و ظرفيت متناسبى براى برداشت دارو داشته باشد ، بسيار استفاده مىكند ، هر چه علم و وسيله برداشت بيشتر باشد ، بيشتر برمىدارد ، و طبيعى است كه : فرق است بين بيمار عالم و بيمار بىسواد و بدون اطلاع كه نياز به دارو دارد ، ولى متحيّر است چه بردارد ، و با چه كميت و كيفيتى استفاده كند ، اگر عاقل باشد دست نمىزند زيرا چه بسا خوردن داروئى از روى جهل همان به دنبال آمدن مرگ همان . و نيز فرق است ، بين بيمار عالمى كه دست ندارد تا داروئى برگيرد ، يا بيمار عالمى كه علاوه بر اينكه دست دارد زنبيلى هم براى جمع كردن داروهاى مفيد دارد .
پس روشن شد كه نعمت دارو فراهم است ، فقط بيمار عالمى با وسيله حمل لازم است ، تا به درون اين داروخانه رود ، و از داروها طَرْفى بندد ، اين در صورتى است كه بيمار عالم باشد ، اما اگر جاهل باشد نياز به داروشناسى دارد ، كه در اين داروخانه هم موجود است و آن ائمه معصومين عليهمالسّلام و هاديان دستگاه الهى است ، كه داروهاى مختلف را براى هر دردى معرّفى مىكنند .
بنابراين مىتوان فرقهائى بين قرآن ( داروخانه الهى ) با داروخانههاى متعارف قائل شد ، و درباره ويژگيهاى داروخانه الهى چنين گفت :
1 - داروخانه الهى در دسترس هر فردى است و اگر نباشد به راحتى قابل تهيّه است ، به خلاف داروخانههاى متعارف .
2 - داروخانه الهى به روى هر مريضى باز است ، و هيچ وقت بسته نيست .
3 - هر مريض عالمى حق ورود و برداشت دارو و داروخانه الهى را دارد به خلاف داروخانههاى معمولى .
4 - بيمار در داروخانه الهى بدون معطّلى مىتواند دارو تحويل گيرد .
5 - در داروخانه الهى هرگونه داروئى يافت مىشود و هرگز جواب ردّ به بيمار داده نمىشود .
اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — صفحة 468
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٦٨