وَنَأى عَنِ الْجَزاءِ امَدُها ، وَتَفاوَتَ عَنِ
و بخاطر گستردگى در بستر زمان هرگز قابل جبران نيست . و انتهاى آن
الْادْراكِ ابَدُها ، وَنَدَبَهُمْ « 1 » لِاسْتِزادَتِها
از ادراك انسانها خارج است . بندگان را براى افزايش و استمرار اين مواهب
بِالشُّكْرِ لِاتِّصالِها وَاسْتَحْمَدَ الَى الْخَلائِقِ
به شكر خويش فراخوانده . و خلايق را براى تكميل آن به ستايش خود دعوت
بِاجْزالِها ، وَثَنّى بِالنَّدْبِ الى امْثالِها .
نموده . و آنان را براى بدست آوردن همانند آنها تشويق فرموده .
وَاشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شريكَ
و من شهادت مىدهم كه معبودى جز خداوند يكتا نيست . بى مثال است ، و شريك و مانند
لَهُ ، كَلِمَةٌ جَعَلَ الْاخْلاصَ تَأْويلَها
ندارد . اين سخنى است كه روح آن اخلاص است ،
هامش
( 1 ) . « ندب » : دعوت نمودن .