تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مرزبان وحى و خرد ( يادنامه مرحوم علامه سيد محمد حسين طباطبائي قدس سره ) ( فارسى ) — صفحة 303

مساهمون:

ص٣٠٣
پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به بريده فرمود : على عليه السلام را دشمن مدار ؛ زيرا او از من و من از اويم همانا مردم از درختان پراكنده آفريده شده و تنها من و على از يك درخت خلق گشته‌ايم « لاتبغض عليّاً فإنّه منّى و أنا منه ، و إنّ النّاس خلقوا من شجر شتّى و خلقتُ أنا و عليٌ من شجرةٍ واحدةٍ » . « 1 » دهم : سيدبن طاووس دربارهء نكتهء دهم معتقد است : پيش از اسلام چنين روزى كه در آن پيامبران به مباهله قيام كنند پيش نيامده است . بنابراين ، شيوهء مباهله راهى تازه بر پيدايش حق مىباشد كه از اسلام نشأت گرفته است . يازدهم : روزى كه زبان و ادّعاى باطل گنگ شد و در مجلس منطق ، اين عروس مجلس آرا شد كه از ميان متقرّبان و بندگان شايسته خداوند اهل مباهله گرامىترين و صالح‌ترين افراد مىباشند . اشاره شد كه گروه نجران چون با منطق الهى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم رو به رو شدند به يقين دانستند كه او پيامبر خداست ، منطق و گفتار او از جهان غيب نشأت گرفته و برخاسته است و آنچه انجام مىدهد بر پايهء وحى استوار است ، از اين رو اسقف نجران گفت : رأى و عقيده من اين است كه او را داور قضيه قرار دهيم ، زيرا چهره‌اى را مىنگرم كه در داورى هيچ‌گاه ظالمانه قضاوت نخواهد كرد « لايحكم شططاً أبداً » و اين به معناى تسليم شدن در برابر فطرت و برهان است . دوازدهم : مباهله روز بيان برهان صادقان و راست‌گويانى است كه حق‌تعالى در قرآن حكيم فرمان به پيروى از آنان داده است . اين نكته اشاره است به آيهء
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ؛
« 2 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! تقواى الهى پيشه سازيد و با راست‌گويان باشيد . » امام على بن ابىطالب عليه السلام در زمان خلافت عثمان روزى در ميان گروهى فرمود : به خدا سوگند ، از شما مىپرسم : آيا مىدانيد چون حق تعالى آيهء
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ »
را نازل فرمود ، سلمان پرسيد : اى رسول خدا ! اين آيه دربارهء همه نازل شد يا مخصوص گروهى ويژه است ؟ پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : از طرفى همهء مؤمنان مأمورند از اين فرمان اطاعت كنند و از طرف ديگر « صادقين » تنها ويژه برادرم
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 21 ، ص 280 ( 2 ) . توبه ( 9 ) آيهء 119