اوست آنكه شما را در زمين جانشين قرار داد و هرنسلى از شما آدميان را جايگزين نسل پيشين كرد . پس تنها او خداوندگار شماست ؛ و هركس به يكتايى او در ربوبيت و تدبير كافر گردد ، كفرش تنها به زيان خود اوست ، و كافران را كفرشان جز دشمنى شديد نزد پروردگارشان نمىافزايد ، و كافران را كفرشان جز خسارتى بزرگ افزون نمىكند . ( 39 )
به مشركان بگو : از معبودانتان كه شريك خدا قرار دادهايد و آنها را به جاى خدا مىخوانيد و مىپرستيد به من خبر دهيد . به من بنماييد كه آنها چه چيزى از زمين و پديدههاى آن را آفريدهاند تا در زمين شريك خدا باشند ، بلكه چه چيزى از آسمانها را خلق كردهاند تا در آسمانها شركتى با خدا داشته باشند و در نتيجه از ربوبيّت و تدبير عالم بهرهاى نصيب آنها شود ؟ آيا كتابى به مشركان دادهايم كه شركت معبودانشان با خدا و شايستگى آنها براى پرستش ، در آن نوشته شده باشد تا از جانب خدا براى شرك ورزيدن خود ، بر دليلى روشن متّكى باشند ؟ چنين نيست ، بلكه شرك ورزيدن آنان ريشه در فريبكارى دارد و اين مشركان ستمكار چيزى جز فريب به يكديگر وعده نمىدهند . ( 40 )
به يقين خداست كه آسمانها و زمين را نگاه مىدارد و وجودشان را ادامه مىدهد تا از ميان نروند ؛ و به يقين كه اگر آن دو از ميان بروند هيچكس بعد از او نمىتواند آنها را نگهدارد و هستى آنها را برقرار دارد . همانا او بردبار است و در نابود ساختن آسمانها و زمين تعجيل نمىكند ، و ساتر است و راه نيستى را بر آنها پوشيده مىدارد و بدينسبب آسمانها و زمين تا مدتى معين برپا مىمانند . ( 41 )
اين مشركان پيش از بعثت تو ، با سختترين سوگندهاى خود به نام خدا سوگند خوردند كه اگر پيامبرى بيمدهنده براى آنان بيايد ، و در داشتن پيامبر ، با يهوديان و مسيحيان يكسان شوند ، قطعا از هر يك از آن امّتها هدايتيافتهتر خواهند شد ؛ ولى هنگامى كه پيامبرى برايشان آمد و آنان را به عذاب الهى هشدار داد ، جز دورى و گريز بر آنان نيفزود . ( 42 )
برترىجويى آنان در روى زمين و نيرنگ زشتشان ريشه در گريز آنان از پيامبر و تكذيب آيات الهى دارد . [ بدانند كه ] نيرنگ ناروا جز دامن صاحبش را نمىگيرد و اثر سوء آن جز به خود او بازنمىگردد . پس آيا جز همان سنّتى را كه در ميان امّتهاى حقستيز نخستين جارى شد و آنان را هلاك ساخت ، انتظار مىبرند ؟ هرگز براى سنت خدا دگرگونى نمىيابى و هرگز سنّت خدا را قابل انتقال نخواهى يافت . ( 43 )
آيا اين حقگريزان در زمين سير نكردهاند تا سنت الهى را به ديدهء عبرت دريابند و بدانند كه فرجام امتهايى كه پيش از ايشان مىزيستند و بسيار نيرومندتر از اينان بودند چگونه شد ؟ ! [ بدانند كه ] هيچچيزى نه در آسمانها و نه در زمين ، خدا را ناتوان نمىسازد ؛ نه مكر مكّاران او را عاجز مىكند و نه نيروى قدرتمندان ؛ چرا كه او داناى مطلق است و نيرنگها غافلگيرش نمىكند ، و تواناى مطلق است و هيچچيزى در برابر او مقاومت ندارد . ( 44 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 439
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٤٣٩