و كسانى از شما كه جان مىسپارند و زنانى از خود بر جاى مىگذارند ، زنانشان چهار ماه و ده روز انتظار مىكشند و از ازدواج خوددارى مىكنند .
پس هرگاه به پايان مهلت مقرّر خود رسيدند ، مىتوانند دربارهء خود تصميم بگيرند . بنابراين ، بر شما خويشاوندان شوهر ، در آنچه آنان بهطور پسنديده دربارهء خود انجام مىدهند و همسرى برمىگزينند گناهى نيست ، و خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است . ( 234 )
بر شما گناهى نيست در سخنى كه آن را به اشاره براى خواستگارى از زنان در عدّه بر زبان مىآوريد و همچنين در امورى كه دربارهء آنان در دل نهان مىداريد . خدا مىدانست كه شما ازدواج با آنان را ياد مىكنيد ، ازاينرو شما را از آن بازنداشت ، ولى با آنان قول و قرار پنهانى مگذاريد ، مگر آنكه بهطور پسنديده سخن گوييد ؛ و با آنان پيوند ازدواج مبنديد تا آن مهلت مقرر به پايان خود رسد ، و بدانيد كه خداوند آنچه را در دل داريد مىداند ، پس ، از كيفر او بترسيد و بدانيد كه خداوند آمرزنده و بردبار است . ( 235 )
اگر همسرانى را كه با آنان آميزش نكردهايد ، يا همسرانى را كه برايشان مهرى معيّن نساختهايد طلاق گوييد ، بر شما گناهى نيست ، ولى به زنانى كه برايشان مهرى مقرّر نداشتهايد ، به هنگام طلاق كالايى در حد متعارف بدهيد . توانگر به اندازهء توان خود و تنگدست نيز به قدر وسع خود اين تكليف را بر عهده دارد . اين بر عهدهء نيكوكاران نهاده شده است . ( 236 )
و اگر پيش از آنكه با آنان آميزش كنيد طلاقشان داديد و برايشان مهرى معيّن كردهايد ، پرداختن نيمى از آنچه معيّن كردهايد بر عهدهء شماست ، مگر اينكه آنها گذشت كنند يا كسى كه پيوند ازدواج به دست اوست ( شوهر يا ولىّ زن ) ببخشد ؛ و گذشت شما به تقوا نزديكتر است . و در ميان خود بخشش و بزرگوارى را فراموش نكنيد ، كه خدا به آنچه انجام مىدهيد بيناست . ( 237 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 38
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٣٨