آنان با كفر ورزيدن خود ، خدا را در اين جهان ناتوان نكرده و از سيطرهء او خارج نشدهاند و جز خدا هيچ سرپرستى كه كارشان را تدبير كند و آنها را به شرك و كفر گرايش دهد نداشتهاند ، بلكه خداوند به سزاى گناهانشان آنان را به بيراهه برده است . عذاب براى آنان دوچندان خواهد شد ، چرا كه راه فسق و فجور را برگزيدند و بر آن پافشارى كردند . آنان از شنيدن اخطارها و نويدهاى الهى ناتوان بودند و نشانههاى خدا را نمىديدند . ( 20 )
آنان كسانىاند كه به خود زيان زده و خويشتن را به هلاكت افكندهاند ، و روز رستاخيز با آشكار شدن حقايق ، آنچه به دروغ بافته بودند از آنان گم مىشود و از افكارشان محو مىگردد . ( 21 )
حقّا كه آنان در سراى آخرت زيانكارترين مردمند ، چرا كه راه نجاتى از آتش دوزخ ندارند . ( 22 )
به يقين ، كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند و به پروردگارشان اطمينان داشته و در ايمانشان به او تزلزل نداشتهاند اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند بود . ( 23 )
مثل اين دو گروه مؤمن و كافر ، مانند كور و كر در مقايسه با بينا و شنواست ، آيا اين دو در مثل يكسانند ؟ پس آيا توجّه نمىكنيد و درنمىيابيد ؟ ( 24 )
به راستى ما نوح را به سوى قومش به رسالت فرستاديم ، پس به آنان گفت : من پيامبرى هستم كه به شما هشدار مىدهم و آنچه را كه در امر هدايت بدان نياز داريد براى شما به روشنى بيان مىكنم . ( 25 )
و اين پيام را براى شما دارم كه جز خدا را نپرستيد ، زيرا من از عذاب روزى دردناك بر شما بيمناكم . ( 26 )
مهتران قومش كه كافر بودند ، بىآنكه بينديشند گفتند : ما تو را جز بشرى مانند خود نمىبينيم ، و نمىبينيم كه جز فرومايگان ما كه فرومايگى آنان با يك نظر معلوم مىشود كسى از تو پيروى كرده باشد ، و نمىبينيم كه شما از نظر ثروت و مقام و آگاهى از غيب امتيازى بر ما داشته باشيد . ما نه تنها دليلى بر لزوم پيروى از شما نداريم ، بلكه مىپنداريم شما دروغگوييد . ( 27 )
نوح در پاسخ آنان گفت : اى قوم من ، به من بگوييد ، اگر من بر معجزهاى از جانب پروردگارم كه رسالت مرا تأييد كند ، تكيه داشته باشم و خدا از نزد خود رحمتى ( كتاب و دانشى ) به من داده باشد كه شما را به وسيلهء آن راه نمايم ، ولى آن به دليل تكبر و لجاجت شما بر شما پوشيده مانده باشد ، آيا شما را به پذيرش آن رحمت در حالىكه از آن كراهت داريد اجبار كنيم ؟ ( 28 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 224
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٢٢٤