مؤمنان كسانىاند كه از غير خدا روى برتافته و به سوى او بازگشتهاند و او را عبادت مىكنند و زبانشان به ستايش او گوياست و پيوسته براى عبادت از مسجدى به مسجد ديگر در رفتوآمدند و ركوع مىكنند و به درگاه خدا سجده مىبرند ؛ علاوه بر اينها به وظايف اجتماعى خود عمل مىكنند و مردم را به كار پسنديده فرامىخوانند و از كار ناپسند بازمىدارند و در هر حال پاسدار مقرّرات الهىاند .
مؤمنان را - اى پيامبر - به بهشت و سعادتى بزرگ نويد ده . ( 112 )
پيامبر و كسانى كه ايمان آوردهاند حق ندارند براى مشركان - پس از آنكه برايشان آشكار شده است كه آنان اهل دوزخند - از خدا آمرزش بخواهند - هرچند خويشاوندشان باشند . ( 113 )
امّا اينكه ابراهيم براى پدرش آمرزش خواست ، تنها به خاطر وعدهاى بود كه به او داده بود تا بلكه به يكتاپرستى روى آورد ؛ امّا همينكه براى ابراهيم روشن شد كه وى دشمن خداست از او تبرّى جست . به راستى ابراهيم از خوف خدا بسيار نالان بود و به همين سبب آمرزش پدرش را از خدا مىخواست ، چنانكه بردبار نيز بود و جفاهاى او را تحمّل مىكرد . ( 114 )
خداوند چنين نيست كه مردمى را پس از آنكه هدايتشان كرده است به بيراهه افكند تا اينكه آنچه را بايد از آن پرهيز كنند برايشان بيان كند ، و پرهيز از طلب آمرزش براى مشركان از جملهء آنهاست . قطعا خدا به هرچيزى داناست . ( 115 )
فرمانروايى آسمانها و زمين تنها از آن خداست . اوست كه حيات مىبخشد و مىميراند ، و براى شما هيچ سرپرست و ياورى جز خدا نيست ، پس از دوستى با مشركان حتى به اينكه براى آنان آمرزش بخواهيد بر حذر باشيد . ( 116 )
همانا خدا با رحمت خود ، بر پيامبر و مهاجران و انصار كه در آن لحظات سخت رهسپار شدن به سوى جنگ تبوك از پيامبر پيروى كردند ، روى آورد ، پس از آنكه نزديك بود دلهاى گروهى از آنان در اثر سختىها دچار لغزش شود و باز گردند ، ولى خداوند با رحمت خود به آنان روى كرد و راه درست را به آنها نشان داد ، زيرا خداوند با مؤمنان رئوف است و رحمت خود را از آنان دريغ نمىدارد . ( 117 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 205
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٢٠٥