بدينسبب كه آدمى با انگيزههاى واهى ( چون حسد و دنياخواهى ) به قتل ديگران برانگيخته مىشود ، براى بنى اسرائيل كه در معرض اين خطر بودند بيان كرديم كه هركس فردى را بىآنكه مرتكب قتل شده يا در زمين فسادى برانگيخته باشد ، بكشد مانند آن است كه همهء مردم را كشته است ، و هركس فردى را زنده بدارد ( از مرگ نجاتش دهد ) مانند آن است كه همهء مردم را زنده داشته است ، و به راستى پيامبران ما با دلايلى روشن به سويشان آمدند و آنان را از آدمكشى و ساير فسادها برحذر داشتند ولى پس از آن بسيارى از آنان در زمين از حدودى كه تعيين شده بود تجاوز كردند . ( 32 )
جز اين نيست كه سزاى آنان كه با خدا و پيامبرش مىجنگند و در زمين به فسادگرى مىكوشند اين است كه كشته شوند يا به صليب كشيده شوند و يا يك دست و يك پايشان بر خلاف يكديگر بريده شود و يا از آن سرزمين [ به نقطهاى ديگر ] تبعيد گردند . اين كيفر ، رسوايى آنان در دنياست و براى آنان در آخرت عذابى بزرگ خواهد بود . ( 33 )
مگر كسانى كه پيش از اينكه برايشان دست يابيد توبه كرده باشند ، كه نبايد بر آنان حد جارى كنيد ، زيرا بايد بدانيد كه خداوند آمرزنده و مهربان است . ( 34 )
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، از خدا پروا نماييد و با اطاعت از او در پى برقرارى پيوند با او باشيد و در راه او جهاد كنيد ، باشد كه نيكبخت شويد . ( 35 )
زيرا كسانى كه كفر ورزيدهاند ( تقوا پيشه ننمودند ، به درگاه او تقرب نجستند و در راه او جهاد نكردند ) ، اگر همهء آنچه را كه در زمين است داشته باشند و مانند آن نيز با آن ، مال ايشان باشد تا عذاب روز قيامت را به وسيلهء آن بازخرند ، از آنان پذيرفته نمىشود و براى آنان عذابى دردناك خواهد بود . ( 36 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 113
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص١١٣