بود ، امّا فراموش كرده و از راه فراموشى روزه گرفته باشد ، در حكم عالم است ، بنابر اصحّ ؛ يعنى روزهء او صحيح نيست .
و تفصيل هر يك از اين احكام و بيان سفر و آنچه متعلّق به آن است ، بعد از اين - إن شاء اللّه - مذكور خواهد شد « 1 » .
و در اينجا دو مسأله است كه بايد بيان شود :
مسألهء اول : صحيح است روزهء كسى كه بخوابد در روزى كه روزه است - خواه در بعضى از روز بخوابد ، يا در همهء روز - به شرطى كه پيش از خوابيدن نيّت روزه كرده باشد .
و همچنين هرگاه پيش از صبح و پيش از آنكه نيّت كند بخوابد و تا غروب آفتاب در خواب باشد ، روزهء او صحيح نيست ؛ خواه روزهء واجبى باشد يا سنّتى .
و هرگاه تا وقت زوال در خواب باشد و بعد بيدار شود ، روزهء واجبى از او صحيح نيست ، امّا روزهء سنّتى - بنابر اقوى - صحيح است .
و بدان كه صحيح نبودن روزه در اين دو صورت مذكور ، به جهت خوابيدن نيست ، بلكه به جهت ترك نيّت روزه است و خواب ، مطلقا با روزه منافات ندارد .
مسألهء دويم : همچنان كه شرط است در صحّت روزه خالى بودن از حيض و نفاس ، و روزهء حايض و صاحب نفاس صحيح نيست ، شرط نيست خالى بودن از استحاضه ، بلكه روزهء زن مستحاضه صحيح است - خواه استحاضهء قليله باشد يا كثيره - به شرطى كه در استحاضهء كثيره غسلهايى كه صحّت روزه موقوف بر آن است ، به عمل بياورد ، به تفصيلى كه سابق بر اين مذكور شد « 2 » .
و بدان كه بعضى روزههاى ديگر هست كه صحيح نيست ؛ مانند روزهء سنّتى از زن بدون اذن شوهر و از بنده بدون اذن آقا ، و روزهء عيدين و ايّام تشريق در منى ، كه بعد از اين در بيان روزههاى حرام مذكور خواهد شد « 3 » .
هامش
( 1 ) . همان .
( 2 ) . ر . ك : ص 37 ، سيم .
( 3 ) . ر . ك : ص 102 ، مبحث سيم .