كه از زكات اعانت او كرده نشود . مثلا هرگاه كسى قوت ساليانهء خود را داشته باشد ، امّا اين قدر نداشته باشد كه تواند به زيارت برود ، مىتواند از زكات اعانت او را نمود كه به زيارت برود . امّا هرگاه خود قدرت داشته باشد كه برود ، احوط آن است كه از زكات اعانت او نشود . و همچنين است در امثال آن .
و شرط است در كسانى كه اعانت آنها مىشود از زكات فى سبيل اللّه ، كه سيّد نباشند و شيعهء اثنى عشرى باشند . و هرگاه كسى واجب النفقهء شخصى باشد ، آن شخص مىتواند كه از زكات خود ، اعانت او را بكند در غير آنچه نفقهء واجب او است ، از امور خيرى كه آن كس خواهد به عمل آورد ؛ مثل اينكه خواهد زيارت كند ، يا به طلب علم رود و احتياج به بعضى كتب يا اخراجات سفر ، زياده از خرج واجب داشته باشد .
تذكرة الأحباب ( فارسى ) — صفحة 247
مساهمون: المحقق النراقي
ص٢٤٧