و واجب نيست كه هر يك از سه سنگ ، همهء موضع نجس را فروگيرد ؛ بلكه اگر از هر يك ، مسح بعضى از موضع بشود ، به حدى كه از مجموع سه سنگ ، پاكى حاصل شود ، كافى است . و لازم است كه ابتدا سنگ را به موضعى گذارد كه پاك باشد و آن را به نحوى بمالد كه نجاست را بردارد و آن را به موضع پاك ديگر نقل نكند ؛ زيرا كه اگر نجاست را به موضعى ديگر نقل كند ، واجب است كه بعد از آن به آب بشويد .
و بعضى « 1 » گفتهاند كه : افضل آن است كه سنگ اول را بر مقدّم طرف راست محل گذارد و آن را بكشد تا مؤخر آن طرف و از آنجا بكشد تا موضعى كه به آن ابتدا شده بود ، و سنگ دوم را بر مقدّم طرف چپ گذارد و به عكس اول بكشد تا موضعى كه به آن ابتدا كرده بود ، و به سنگ سيم ، هر دو طرف را با وسط مسح كند . و اين تفصيل دليلى ندارد .
مسألهء پنجم : سنّت است كه در وقت قضاى حاجت به موضعى رود كه همهء بدن او از مردمان مخفى باشد
و كسى او را نبيند . پس اگر در جايى باشد كه بيت الخلا باشد ، همان كافى است و اگر در صحرا باشد ، بايد از مردم دور شود ؛ به نحوى كه كسى او را نبيند يا در كوى يا در عقب ديوارى بنشيند كه از نظر مردم مخفى باشد .
و سنّت است كه از براى بول ، موضعى مناسب اختيار كند كه بول از آن ترشح نكند ؛ يعنى در موضع مرتفعى بنشيند يا در زمينى بنشيند كه خاك بسيار داشته باشد . و سنّت است كه در وقت داخل شدن به بيت الخلا ، پاى چپ را مقدّم دارد و در وقت بيرون آمدن ، پاى راست را مقدّم دارد . و اگر در صحرا باشد ، محل تقديم ، موضع نشستن است . و مستحب است كه در آن حال ، سر را بپوشاند و در وقت نشستن ، تكيه بر طرف چپ كند و در وقت داخل شدن بگويد : « بسم اللّه اللهمّ إنّي أعوذ بك من الخبيث المخبث الرّجس النّجس الشّيطان الرّجيم » .
هامش
( 1 ) . ذخيرة المعاد : 19 .