مسألهء سيم : جايز نيست كه مأموم اكتفا به تكبيرات و قنوت امام كند ،
بلكه بايد خود تكبيرات را بگويد و قنوت را بخواند ؛ زيرا كه امام همين متحمل قرائت مأمومين مىشود و متحمل تكبيرات و قنوت و ساير اذكار لازمه نمىشود .
مسألهء چهارم : هرگاه مأموم در اثناى تكبيرات به امام ملحق شود
و بعضى تكبيرات را با امام در نيابد ، يعنى هنوز بعضى تكبيرات را نگفته باشد كه امام به ركوع رود ، لازم است كه تا امام در ركوع است آن تكبيرات باقى مانده را به شتاب بگويد و بعد از هر تكبيرى به مسمّاى قنوت اكتفا كند و در آخر ركوع به امام ملحق شود . و اگر اين متعذر باشد و نتواند كه تا امام در ركوع است همه را به جا آورد و به او ملحق شود ، شيخ و جمعى « 1 » بر آناند كه بايد آن چه از تكبيرات و قنوت را كه نمىرسد بگويد ، ترك كند . ليكن اگر تواند كه تكبيرات را همه بگويد و قنوت را ترك كند ، بايد چنان كند ، پس با امام ركوع كند و بعد از اتمام نماز ، آن چه ترك شده است [ را ] قضا كند .
و محقق « 2 » و بعضى بر آناند كه قضاى آن لازم نيست و نمازش صحيح است . و بعضى « 3 » احتمال دادهاند كه اقتدا باطل شود ؛ زيرا كه در اين صورت بعضى از واجبات نماز را با پيش نماز ادراك ننموده است ، پس اقتدا به هم مىخورد . لهذا بايد عدول به انفراد كند . و ترجيح ، خالى از اشكال نيست .
مسألهء پنجم : وقت نماز عيد از طلوع آفتاب روز عيد است تا زوال آفتاب .
هم چنان كه از بعضى اخبار « 4 » مستفاد مىشود ، سنّت است كه بيرون رفتن از جهت نماز عيد بعد از طلوع آفتاب باشد ، و شيخ « 5 » گفته است كه : سنّت است كه پيش از طلوع
هامش
( 1 ) . المبسوط 1 : 171 ؛ تحرير الأحكام 1 : 283 ؛ الدروس الشرعيّة 1 : 94 .
( 2 ) . نهاية الإحكام 2 : 61 ؛ مدارك الأحكام 4 : 110 .
( 3 ) . ذكرى الشيعة 4 : 190 ؛ جامع المقاصد 2 : 462 ؛ مدارك الأحكام 4 : 110 .
( 4 ) . وسائل الشيعة 7 : 429 و 473 ، باب 7 و 29 من أبواب صلاة العيد ، ح 2 و 5 .
( 5 ) . المقنعة : 194 .