آسيبى بدان رسد .
اما بخيل به آنچه از آن مىترسد گرفتار مىآيد . مگر نه اين است كه او از فقر و عوارض آن مىترسد و به نظرش مىآيد كه فقيران از شؤونات و اعتبار زندگى بىبهرهاند ؟ اكنون او خود مورد نكوهش و كراهت مردم است . از سوى ديگر هنگامى كه ثروت خود را ، يعنى نعمتى را كه خدا به او ارزانى داشته پنهان مىكند ، اين خود يك نوع فقر آن هم فقرى بدتر و شديدتر از فقر گدايان است . در حديث آمده است كه « بخل خود فقر موجود است » .
وقتى قرآن در ضمن اين آيه مىگويد :
«
وَ أَعْتَدْنا لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً
- و ما براى كافران عذابى خواركننده مهيا ساختهايم . » مىخواهد بگويد كه كتمان نعمتهاى خداوند و بخل به آن و خودپسندى و فخرفروشى چيزى جز كفر به خدا و كفران نعمى كه به آدمى ارزانى داشته نيست و اين عذاب براى اينان مهيا شده به كيفر تطاول به مردم و تكبر به آنها .
رياكار و خودنما شيطان ناطق است
[ 38 ] آرى طبقهء اغنيا مال خود انفاق مىكنند ولى به چه كسى ؟ و چرا ؟
آنان اموال خود را به همان جماعت چاپلوسى كه در دكّه خويش چيزى جز متاع ستايش و ثناى باطل ندارند مىبخشند تا چهرههاى كريهشان را به رنگ و لعاب مدح و ثناى خود بيارايند و آنها نيز بتوانند مردم را بفريبند و حقوقشان را تباه كنند و خونشان را بمكند .
/ 82 قرآن اين متملّقان هرزهدراى را شيطان ناميده ، زيرا هم چنان كه شيطان ديگران را مىفريبد و از راه راست منحرف مىسازد و اعمال ناپسند و نكوهيدهء ايشان را در چشمشان مىآرايد ، اينان نيز چنين مىكنند .
«
وَ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ مَنْ يَكُنِ الشَّيْطانُ لَهُ قَرِيناً فَساءَ قَرِيناً
- و نيز كسانى كه اموال خويش براى