پروردگار عالم و پيامبر او و رهبرى اسلامى و انفاق در راه خدا از روى اخلاص تام .
( زيرا خداوند هيچ متكبر خودخواهى را دوست ندارد . ) «
الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَ يَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَ يَكْتُمُونَ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
- آنان كه بخل مىورزند و مردم را به بخل وامىدارند و مالى را كه خدا به آنها داده است پنهان مىكنند . » مختال در اين آيه به معنى كسى است كه به ثروت خويش مغرور است يا به هر امتياز ديگر . و فخور كسى است كه به اين ثروت تظاهر مىكند و بر مردم ديگر فخر و تكبر مىفروشد . اين صفت نفسانى ناشى از احساس ضعف و نقص است كه صاحب چنين صفتى مىخواهد آن را با خودپسندى و مفاخرت جبران نمايد .
انسان با نعمتهايى كه خداوند به او ارزانى داشته مىخواهد بر ديگران فخر فروشى كند و به نيروى آن نعم خدايى دست تطاول بر ديگرى دراز كند . توانگران بيش از هر طبقهء ديگر در معرض خطر اين بيمارى هستند . يكى از عوارض اين صفت ناپسند و نكوهيده بخل است . زيرا كسى كه به مال خود مفاخرت مىكند و باد غرور در سرش افتاده همواره بيم آن دارد كه اين مال نقصان يابد يا از دستش به در رود ، آن وقت شخصيت خود را از دست بدهد پس حرص و آزمندى او به مال ، حرص و آزمندى اوست به بقاى زندگى و شخصيت خود . بنا بر اين مال دنيا براى او معنى ديگرى در بردارد .
بخيل خودپسند فخر فروش مىبيند كه ديگران كه اموال خود را انفاق مىكنند / 81 در نزد مردم شهرت و اعتبار فراوان كسب كردهاند ، پس ديگران را از انفاق نهى مىكند تا آنان نيز از شهرت و اعتبار محروم مانند و همانند او شوند . از اين روست كه يكى از وظايفى كه بخيل براى خود قايل شده اين است كه نيكوكاران را از انفاق منع كند .
و چون مردم بر او فشار مىآورند كه دستى برآورد مالى انفاق كند مىبينيم كه ثروت خويش پنهان مىدارد و به فقر تظاهر مىكند در بعضى مواقع هم ثروت خود را پنهان مىكند ، مباد در خطر افتد يا از همه كسانى كه با او كوس رقابت مىزنند