آورد نه عذابشان كند ، از اين رو همهء وسايل راحت و سعادت و رفاه را براى ايشان به فراوانى مهيا ساخت . خداوند در برابر اين همه نعمتها از ما بهايى نمىطلبد پس همهء حسنات از جانب خداوند است و ما بايد او را بر اين همه نعمتها كه به ما ارزانى داشته سپاس گوييم . اما سيئات هر چند از جانب خدا مىآيند ، از خدا نيست بلكه از خود آدمى است . انسان / 128 خود براى خود عذاب مىطلبد و آفرينش خدا را دگرگون مىسازد و با سنن حيات و طبيعت اشياء مخالفت مىورزد . در اين صورت است كه خداوند نيز براى او عذاب مقرر مىدارد و اين عذاب از سوى خداوند مىآيد .
«
ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ وَ أَرْسَلْناكَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً
- هر خيرى كه به تو رسد از جانب خداست و هر شرى كه به تو رسد از جانب خود تو است . تو را به رسالت به سوى مردم فرستاديم و خدا به شهادت كافى است . » اين انديشه ما را وامىدارد كه به زندگى با نظرى مثبت بنگريم كه زندگى همه خوشبختى و رفاه است و آدمى در طريق پيشرفت و تعالى .
در دو آيهء مذكور بايد به كلمهء ( من ) يعنى « از » و ( عند ) يعنى « از نزد » توجه داشت تا تناسب ميان آن دو مشخص گردد . بنا بر اين معلوم مىشود كه شانه خالى كردن از زير بار مسئوليت و ترك اطاعت رسول و اعتقاد به اينكه اين اطاعت موجب مصيبات مىشود بهانهاى سخيف است .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 80 تا 83 ]
مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ تَوَلَّى فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً ( 80 ) وَ يَقُولُونَ طاعَةٌ فَإِذا بَرَزُوا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طائِفَةٌ مِنْهُمْ غَيْرَ الَّذِي تَقُولُ وَ اللَّهُ يَكْتُبُ ما يُبَيِّتُونَ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلاً