نزديك به عصر اوست ؛ و دليل ديگر اينكه در لابهلاى اين كتاب در چندين مورد مؤلف به اسم خود و يا كتابهاى تأليفى خودش اشاره كرده است .
بطور مثال : در قسمتى از كتاب كه دربارهء آخرين فرقهء صوفيه بحث مىكند مشاهدات خود را در اصفهان اين گونه بيان مىنمايد : « مؤلف اين كتاب محتاج به رحمت و مغفرت حضرت ربّ الارباب احمد اردبيلى گويد : مرا گذرى به اصفهان افتاد . . . » « 1 »
آية الله شيخ آقا بزرگ تهرانى بعد از اينكه انتساب كتاب را به محقق قطعى دانسته مىنويسد : با همهء اين توضيحات انكار عارف معاصر در « طرائق الحقايق » به صرف ادعاى اينكه محقق خودش صوفى است و در ردّ صوفيه چيزى مثل اين كتاب را نمىنويسد ارزشى ندارد . » « 2 »
5 - الخراجيه
رسالهاى چند صفحهاى است كه دربارهء حكم فقهى خراج نوشته شده و آغازش چنين است : اعلم وفّقك اللّه لمرضاته انّ الخراج لا يخلو عن شبهة . . .
توجه بدانكه ، خداوند تو را به آنچه راضى است موفق گرداند ، همانا خراج خالى از شبهه نيست .
و انجامش : قد احتمل الشيخ ابراهيم فى النقض على كون الجاير مخالفا بظنّ امامته و كذا المعطى و يفهم عن الشرايع .
و اهم مباحث آن :
1 - در معنى خراج و مقاسمة ( ماليات اراضى ) و مصرف آن .
2 - دربارهء اشكال به سخن كسى كه در مورد خراج ادعاى اجماع كرده است .
3 - نظريّه محقق كركى .
اين رساله در مجموعهء « كلمات المحققين » رساله هفتم از صفحه 315 تا صفحه 319 در سال 1402 ه . ق در شهر قم توسط مكتبة المفيد به چاپ رسيده است .
هامش
( 1 ) . حديقة الشيعه ، ص 604 .
( 2 ) . الذريعه ، ج 6 ، ص 386 - 385 .