گردد به آواز بلندى كه همه جا رسد
أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى
« 1 » گويد . بقية اللّه در حوالى شام بر عقبهاى كه آن را « فيق » خوانند در ساعت سيم در روز جمعه او را به قتل آورد ، بعد از آن « طامه كبرى » است . كسى پرسيد يا امير المؤمنين ! آن كدام است ؟
فرمود : وقت بيرون آمدن دابّة الارض است از ميان صفا ، كه انگشترى سليمان و عصاى موسى با اوست ؛ اگر خاتم را بر پيشانى مؤمن گذارد نقش « هذا مؤمن حقا » بر پيشانى او ظاهر گردد و اگر بر پيشانى كافر نهد « هذا كافر حقا » بر آن نقش گيرد تا مؤمن به كافر ، گويد : واى بر تو ! كافر به مؤمن خطاب كند كه خوشا حال تو اى مؤمن ! دوست مىدارم كه مثل تو باشم « فافوز فوزا عظيما » پس بلند كند دابة الارض سر خود را و خافقين باذن اللّه تعالى او را ببينند و آفتاب در آن وقت از مغرب طالع شود و بعد از آن هيچ توبهاى قبول نشود و هيچ عمل به بالا نرود و بعد از آن آن حضرت اين آيه را خواند
لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً
« 2 »
پس فرمود كه از آنچه بعد از آن خواهد شد ، سؤال مكنيد كه رسول صلّى اللّه عليه و آله مرا فرموده كه به غير از عترت او كسى را مطّلع نسازم و نزال بن سبره آنجا بود و از صعصعه پرسيد كه معنى اين كلام را نفهميدم . صعصعه گفت : مراد از « دابة الارض » آن كسى است كه عيسى عليه السّلام در پس او نماز كند و او ، دوازدهم است از عترت و نهم از فرزندان حسين عليهم السّلام و مراد از آفتابى كه از مغرب طالع شود هم آن حضرت است كه از ميان صفا و مروه بيرون آيد و در ميان ركن و مقام ظاهر شود و ميزان عدلى وضع خواهد نمود كه احدى بر احدى ظلم نخواهد كرد و گناهى نخواهد بود كه توبه بايد كرد و عملها به بركت او مقبول است و به بالا نمىرود تا ردّ و قبولش ظاهر گردد و چندين كس همين حديث را به همين طريق نقل نمودهاند و ايضا روات اين حديث
هامش
( 1 ) . سوره نازعات ، آيه 24 .
( 2 ) . سوره انعام ، آيه 158 .