بن الحسن الزكيه باشد « 1 » و از صادق آل محمد عليه السّلام مروى است « 2 » كه فاصله در ميان قتل نفس زكيه و خروج قائم بيش از پانزده روز نباشد و هم از آن حضرت عليه السّلام مروى است « 3 » كه فرمود گويا مىبينم كه سفيانى رحل خود را در رحبه كوفه انداخته است و منادى او ندا مىكند كه هر كه سر مردى از شيعيان على را بيارد ، او را هزار دينار مىدهم ! ؟ و همسايه در همسايه خود جهد كند و گويد اين از آنهاست و گردنش بزند و هزار دينار بگيرد و غمّازان شما در آن روز نباشند الا فرزندانى كه از زنا بهم رسيده باشند و از صاحب برقع به شيعيان من جورها رسد و پرسيدند كه « صاحب برقع » كه باشد ؟ فرمود كه شخصى باشد از مردم شما از زنا بهم رسيده كه برقع بندد و شما را شناسد و شما او را نشناسيد تا آنكه قائم عليه السّلام بر ابلقى سوار در ظهر كوفه نزول كند و دفع دشمن نمايد و عدد لشكر وى به صد هزار « 4 » برسد و هفتاد هزار چشمه در كوهها و بيابانها به قدرت خداى تعالى جارى گردد كه لشكر او را تعب بىآبى نباشد و چهل و نه ميل لشكرگاه او باشد و در تمامى لشكر او مخنّث و ديّوث و خمار و فاسق نباشد و هفتاد هزار قرآن خوان در لشكر او به تلاوت مشغول باشند و نمازها به جماعت ادا مىشده باشد و آن حضرت به خلق محمد و سخاوت على و زهد حسن و شجاعت حسين و ورع زين العابدين با خلق زندگانى مىكرده باشد - سلام اللّه عليه و على آبائه الطيبين و الطاهرين - .
ديگر از علامات ظهور آن حضرت آنكه چون وقت خروج شود علمى كه تا آن روز مىپيچيده باشد ، خود به خود شقهاش باز شود و از آن صدائى برآيد كه « يا ولىّ اللّه ! اقتل اعداء اللّه » و شمشير بىكشنده از غلاف بيرون آيد و به زبان فصيح گويد : « اخرج
هامش
( 1 ) . اكمال الدين 2 / 649 .
( 2 ) . اكمال الدين 2 / 649 ، اعلام الورى ص 456 .
( 3 ) . « الغيبه » شيخ طوسى ص 288 به جاى « دينار » ، « درهم » ذكر شده است
( 4 ) . به جاى صد هزار ، « هفتصد هزار » آمده است ( كاشف الحق ص 506 ) .