مقدمه
ارزش و اهميتى كه اسلام براى دانش قايل شده « 1 » و دستورى كه قرآن براى كوچ كردن به منظور فهم دين داده « 2 » سبب پيدايش مراكز آموزشى اسلامى گرديد .
سابقه مراكز آموزشى شيعه كه بعدها از آن به نام حوزه علميه ياد شد به نيمه اول سده اول هجرى باز مىگردد .
انتقال مركز خلافت از مدينه به كوفه در زمان امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السّلام و فعاليتهاى علمى اين مركز را شايد بتوان اولين حوزه علمى شيعى دانست . پس از آن مدينه در دوره ائمه معصومين عليهم السّلام بخصوص در دوره امامت امام جعفر صادق عليه السّلام يكى ديگر از حوزههاى علمى فعال شيعه بود و در شرايطى كه امويان و عباسيان بر سر خلافت منازعه داشتند ، فرصت مناسبى دست داد كه امام به توضيح و تبيين مبانى مذهب شيعه بپردازند .
تشكيل دولتهاى شيعى از سده چهارم هجرى به بعد سبب گسترش مذهب تشيع و رونق مراكز علمى گرديد .
وجود گروههاى شيعه در برخى از شهرها نظير قم ، رى ، كاشان ، آبه ،
هامش
( 1 ) . رجوع كنيد به : شهيد ثانى ، آداب تعليم و تعلم در اسلام ، نگارش دكتر سيد محمد باقر حجتى ، دفتر نشر فرهنگ اسلامى ، 1359 ، صفحات 32 تا 103 .
( 2 ) . سوره توبه ، آيه 122 .