مقدمه :
خداوند از ميان بندگان خويش پيامبرانى را برگزيد و آنها را حاملان و دعوتگران علم خويش قرار داد و فرمود « خداوند آگاهتر است تا رسالت خود را به كه بسپارد » . خداوند بندگان را پس از پيامبران رها نكرده بلكه از ميان آنها بهترين مخلوقاتش را برگزيد تا وارثان پيامبران و حجتهاى الهى پس از امامان عليهم السّلام باشند و آنها را در درجاتى بالاتر و بالاتر قرار داده است تا آنكه برخى از ايشان به سطح حواريون و علماى ربانى رسيدهاند .
محل پرورش اين علماى بزرگوار حوزههاى علميّه است ، زيرا در شيوههاى تربيتى و آموزشى خود در اوج هستند . حوزهها خانههايى هستند كه خداوند اجازه رفعت آن را صادر فرموده . آنها خانههاى علم الهى هستند كه بندگان برگزيده خدا آنجا را معراجى براى شناخت او و تزكيه روح و به كار انداختن عقل و آموزش معارف الهى و ژرفانديشى در دين مىدانند تا خداوند آنها را براى رسالتش برگزيند و بدين ترتيب برجستهترين نشانههاى اين خانههاى رفيع را كه همان ذكر خدا است در مىيابيم . حوزههاى علميّه محل دعوت به سوى خدا ، خاستگاه تمدن و علماى دين ياران خدا ، دعوتگران به سوى او ، پيامآوران تمدن اسلامى و اصلاحطلبان و جامعهسازان مىباشند . اينها كسانى هستند كه با كسب دانش و آزادسازى نفس از زندان جهل نجات يافته به