اعانت سيّدى به شاه تهماسب نوشته و به برادرش مخاطب كرده بود آن شاه ديانت اكتناه ، وصيت نمود كه آن نامه را در كفنش بگذارند كه در موقع سئوال نكير و منكر به همان عنوان برادرى مقدس ، احتجاج نمايد » « 1 » . همچنين مىگويند :
« شاه عباس نيز اصرارى وافى داشت كه مقدس تشريففرماى ايران باشد لكن شرافت اقامت در ارض اقدس نجف را به همه چيز ترجيح داد و قبول ننمود و بحسب خواهش يك نفر از مقصرين كه از ترس شاه عباس اول به حرم مطهر حضرت امير المؤمنين عليه السّلام ملتجى و پناهنده بوده نامهاى بدين روش بنگاشت :
بانى ملك عاريت عباس ؛ بداند اگرچه اين مرد اول ظالم بود اكنون مظلوم مىنمايد چنانچه از تقصير او بگذرى شايد كه حق سبحانه و تعالى از پارهاى از تقصيرات تو بگذرد . كتبه بندهء شاه ولايت : احمد اردبيلى .
جواب شاه : بعرض مىرساند عباس ؛ خدماتى كه فرموده بوديد بجان منّت داشته به تقديم رسانيد اميد كه اين محبّ را از دعاى خير فراموش نكنند . كتبه كلب آستانهء على : عباس » « 2 » .
بهرحال ، گرچه هدف از نگارش اين مختصر شرح وافى زهد و مقامات مقدس اردبيلى نبوده است و ليكن به نكته مهمّ ديگرى نيز در اينجا اشاره مىكنيم كه بسيار آموزنده و قابل توجّه و دقت مىباشد و آن اينكه :
ريحانة الادب پس از ذكر برخى از كرامات مقدس اردبيلى به نقل از سيد جزايرى چنين ادامه مىدهد : « با اين همه زهد و ورع و اعمال خالصه كه داشته يكى از مجتهدين بعد از وفات در خوابش ديد كه با هيأت نيكو و جامهء پاكيزه از حرم مطهر علوى بيرون آمد ، از وى پرسيد كه بواسطهء كدام عمل بدين مقام رسيدى ؟ گفت : بازار عمل كاسد بوده و سود نبخشيد ما را مگر محبت
هامش
( 1 ) . ريحانة الادب ، ج 5 ، ص 367 .
( 2 ) . ريحانة الادب ، ج 5 ، ص 368 - 367 .