او در متقدمين و متأخرين مسموع نگرديده و كتابهاى او در نهايت دقت و تحقيق و از كسانى مىباشد كه به فيض ملاقات ولى عصر عجل اللّه فرجه نايل . . . » « 1 » .
« در لؤلؤة البحرين آمده كه : « انّه لم يسمع بمثله فى الزهد و الورع ، له مقامات و كرامات » . « 2 »
بنابر مقدمه كتاب حديقة الشيعه « 3 » ، سال تولد او بدقت ضبط نشده و در دست نيست اما در تاريخ وفات او اختلافى نبوده و در ماه صفر سال نهصد و نود و سه در نجف اشرف كه مسكن ثانوى او بوده فوت نموده است . ريحانة الادب در اينباره مىگويد : « وفات مقدس در ماه صفر نهصد و نود و سيم هجرت در نجف اشرف واقع شد و قبر شريفش در ايوان طلاى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام معروف است . » « 4 »
قصص العلماء نيز ضمن ذكر همين تاريخ ، شرح حال مقدس اردبيلى را بطور مبسوط بيان كرده و راجع به كرامات او و تشرفش به خدمت حضرت صاحب الزمان عليه السّلام سخن گفته است . از جمله مطالبى كه اين كتاب راجع به خصوصيات اخلاقى ايشان مىگويد اين است كه : « ورع و تقوايش اشهر از آن است كه خامه كاسر اين قاصر عشرى از معاشر آن را ظاهر سازد مجملا اينكه آن جناب را حمارى بود كه به كربلا و سامره مىرفت و هرگز او را تازيانه نمىزد و نصف مسافت بر او سوار مىشد و نصف ديگر را پياده مىرفت و هر وقت كه آن درازگوش ميل به چريدن مىكرد او را منع نمىنمود » « 5 » .
جلالت شأن و مقام مقدس در حدى بود كه حتى سلاطين وقت نيز پاس حرمت و احترام او را بسيار مىداشتند چنان كه آوردهاند : « وقتى نامهاى به جهت
هامش
( 1 ) . ريحانة الادب ، ج 5 ، ص 367 - 366 .
( 2 ) . حديقة الشيعه ، ص الف .
( 3 ) . حديقة الشيعه ، ص الف .
( 4 ) . ريحانة الادب ، ج 5 ، ص 370 .
( 5 ) . قصص العلماء ، ص 342 .