مقدمه
پيش از ورود در اصل موضوع مناسب مىبينم مطلبى به گونه گذرا و اشارهوار بيان كنم .
مطلب اين است كه : همه محققان و دانشوران مىدانند شيعه داراى رجال علمى و مجتهدان بىنظير يا كمنظيرى بوده كه هر كدام به سهم خويش چون ستارهاى فروزنده آسمان علم و دانش را روشن نموده و با كار اجتهادى خويش به فقه جهانشمول از نظر مصاديق ، وسعت و گسترش بخشيده و با نوآوريها و نوپردازى خود از راه ادله معتبر روح تازهاى در كالبد آن دميدهاند .
آنچه مايه تأسف مىباشد اين است كه آن گونه كه بايد در طول تاريخ از آنها تقدير به عمل نيامده است و در اين امر دانشستيزان و عاملان و مزدوران غرب و شرق نقش زيادى داشتهاند زيرا همواره از مطرح شدن آنها در محافل و مجالس سرباز زدند و بزرگى و منزلت آنان را كتمان كردهاند ، و امّا از آنجا كه چراغ علم و دانش هيچگاه در بستر زمان خاموشى ندارد در سالهاى اخير بعد از پديد آمدن نظام اسلامى توجه ضمائر روشن و محققان درستانديش و افراد آگاه را به خويش معطوف داشتهاند و به همين دليل كنگرهها و سمينارها به عنوان